Have you ever felt the same? (LAST CHAPTER: “OMEGA”)
(AKO SI DESTINY 2)
Have you ever felt the same?
Have you ever felt the same?
By: PAULKIAN
http://paulkian.blogspot.com/
Nabalitaan ko kay Jhen na babalik na pala sa Dubai si Russel. Apat na linggo na rin kaming hindi nagkikita o nagkakausap man lang. Siguro nga hanggang dito na lang. Kailangan kong sanayin ang sarili ko na ang sining ng pagpaparaya ay isang bagay na kailangan kong yakapin dahil kakambal na ito ng buhay ko.
Simula nung nalaman ni Andrei na positibo siya sa HIV, naging busy siya sa mga adhikain patungkol dito. Tumigil siya sa pagtuturo upang bigyan ng pansin at labanan ang sakit na kinatatakutan ng karamihan. Sabi nga ni Jhen, mas naging close daw sila. Nakakalungkot lang isipin na ang sakit pa niya ang naging daan para maging maayos ang relasyon nilang magkapatid. Sabi nga ni Jennifer: "Hindi pa huli ang lahat, hangga't marunong kang mag-mahal at magpatawad dapat hindi ka sumusuko..."
Kamakailan nga nakasalubong ko Mark Andrei sa SM Dasmarinas. Kapansin-pansin ang pagbagsak ng kanyang maskuladong katawan. Ngunit mukhang mas maaliwalas pa ang mukha niya kumpara noong huling pagkikita namin. Hindi ko siya pinansin. Sinubukan kong umiwas ng tingin at magpanggap na hindi ko siya nakita. Ngunit sadyang maliit ang daan kaya naman wala akong kawala.
"Bro, kamusta na?" tanong niya sa'kin.
Hindi ko alam ang isasagot ko. Sa totoo lang magkahalo ang emosyong naramdaman ko nung mga oras na iyon. Kaya naman isang matipid na ngiti lang ang naitugon ko sa kanya.
Mapagkumbaba naman siyang gumanti ng ngiti. Walang halong pangbubuska o pangiinis. Hindi plastik. Totoo.
Sumenyas na ako sa kanya na mauuna na ngunit bago pa ako tumalikod, hinawakan niya ang braso ko upang pigilan.
"Gusto talaga kita Luis, Pasensya ka na kung masyado akong..."
"wala na 'yun..." interrupt ko sa kanya.
"Sana maging magkaibigan parin tayo..."
(Ngunit, mukhang malabo.)
Pagkatapos nun iniabot niya ang isangvsobre. At isang tipid na ngiti muli ang nagpahiwalay sa aming dalawa. Hindi ko alam kung makakaramdam ba ako ng awa sa kanya. Hindi ko rin alam kung maniniwala ako sa maamong mukha na ipinakita niya. Pero sa kabila nun alam ko totoo siya sa akin.
Luis,
Umaasa ako na sana habang binabasa mo 'to hindi pa ako nakakalipad papuntang Dubai. I’m sorry our goodbye was so rushed.Nabigla kasi ako sa tanong mo last time. Bigla akong na-pressure. Bigla akong naguluhan. Pero sa kabila ng lahat marami akong na-realize.
Totoo, libog lang ang lahat. Sino ba naman ang hindi ma-tetempt nung mga oras na 'yun. Aminin mo, maski ikaw nalibugan ka rin. Kaya ginusto ko lahat ng nangyari. Choice ko yun at wala akong pinagsisisihan.
"Oh ano Papa Luis? Sasama ka ba sa'min na maghatid kay Russel Sa airport bukas?" tanong ni Jhen habang unti-unti akong bumabalik sa ulirat.
"Hindi na siguro... Interview ko kasi bukas eh..."
"Sigurado ka ba?"
"Oo..." sabay tupi ng sulat na kanina ko pa binabasa.
Walang alam si Jennifer. At tulad ng dati wala akong balak na ipaalam pa sa kanya. Nakikinita ko na ang mga reaksyon ng babaeng ito kung sakali mang may nalalaman siya sa mga kaganapan namin nila Russel at ng kuya niya. Siguro sasabihin nun:
"Relasyong buo? Matatag? Inukit at pinagpuyatan ng Diyos?"
Kaya naman bago pa makahalata ang gaga, ibinulsa ko na ang mahabang liham. Napagtanto ko na mahilig pala siyang magsulat ng mala-nobelang letter. Wala sa itsura niya.
Flashback. Mabilis na naman umandar na parang makina ang utak ko pabalik sa nakaraan.
“sa totoo lang Luis, hindi ko alam kung bakit hanggang ngayon umaasa pa rin ako na babalik si Lance… umaasa parin ako na mabubuhay siya at babalikan niya ako.”
Mahal talaga ni Russel ang nasirang Lance. Iyon ang katotohanan. Reality bites. Kahit siguro antayin kong mawala at mapawi ang mala-legendary niyang pagmamahal kay Lawrence, hindi ko pa rin siya mapapalitan sa puso ni Russel. Tulad nga ng sabi niya:
“Kasi hindi ikaw si Lance… si Luis ka. Kahit kailan, hinding-hindi mo siya mapapalitaan kahit anong gawin mo…hindi ikaw ang destiny ko, and I never felt the same …”
Oo nga, ako si Luis... At hindi ako si destiny. Napaka-saklap.
Pero pagkatapos ng may mangyari sa atin napatunayan ko na gusto rin pala kita. Hindi lang pala basta lust ang naramdaman ko kasi may kung anong pakiramdam ang nagpapatibok sa dibdib ko na hindi naman dinidikta ng nasa loob ng shorts ko. Akala ko nalulungkot lang ako o natutuwa sa'yo kasi napakabait mong tao. At saka alam mo naman ang istorya ng buhay ko diba? Akala ko naghahanap lang ako ng taong makikinig sa akin at uunawa. Pero hindi pala. Hindi ko inaasahan na mahuhulog din ako.
Alam mo ba natarayan ako sa'yo nung unang pagkikita natin. Paano ba naman imbis na kamayan mo ako nung inabot ko ang kamay ko dinedma mo lang ako. That time, sinabi sa'kin ni Jhen na ikaw pala si Luis ang masugid na manliligaw ni Lance. Sabi ko pa nga nun, "Bakit kaya lagi na lang nakasibangot 'tong lalake na 'to?" Yun pala ang laki na ng galit mo sa'kin.
Pero minsan may mga bagay na biglang magbabago ng isang iglap lang. Kontradiksyon ito sa una mong pagaakala. Sabi nga nila lahat ng nangyayari sa atin may dahilan. Namatay si Lance. Nalaman nila nanay at tatay ang tunay kong pagkatao. Nainlove ako kay Russel, pero na-reject lang. HIV positive si Andrei. Lahat ng kawalan at paghihirap may dahilan. Responsibilidad nating tanggapin na "will" ng Ama ang lahat ng nagaganap sa buhay natin.
Ang mga pangyayari sa buhay natin ay isang series. May pagkasunod-sunod. May sequence na hindi puwedeng baguhin o sirain. Inevitable kumbaga. Minsan magulo. Minsan maayos. Kaya naman hindi lahat ng nangyayari sa buhay natin nagmula sa pagpili mo ng "right path". Minsan talaga pumapalya rin ang "free will" o baka minsan nakaka-tsamba rin. Nagpaalam ako kay Jennifer. Bumeso ako sa kaibigan bago kami naghiwalay. Baon ko ang mga words of wisdom niya:
"Mahal mo? May chance ka pa,..."
"Ano na tawag sa akin nun? Tanga? Mapilit?" tugon ko.
"Gagi, malakas ang fighting spirit ang tawag dun... Kaysa naman wala kang ginawa at tumanga ka lang..."
Hindi ko alam kung ano ang mangyayari. Bukas, maipasa ko man ang interview para sa naghihintay sa aking trabaho sa Malaysia, malamang tulad ni Russel aalis na rin ako ng bansa. Malakas ang kumpyansa ko na makukuha ko ang nais ko. Naniniwala ako na malas man ang buhay pagibig ko, bibiyayaan naman ako ng Maykapal sa career lalo na sa trabaho.
Sina nanay, tatay, at Lara ang inspirasyon ko. Sa katunayan si tatay pa nga ang nag-encourage sa akin upang subukang mag-apply. Buo na ang sarili ko. Alam ko at nakakasigurado na tanggap at mahal na mahal nila ako bilang tunay na ako. Sa bandang huli, sila parin ang matatakbuhan mo. Sa bandang huli, sila parin ang kakampi mo na hindi ka lolokohin at iiwan kahit kailan.
Ngunit sa kabila ng lahat, napakarami parin ang gumugulo sa isip ko. Bakit ba kailangan maging kumplikado? kung pwede namang tigilan na lang para walang problema at sakit ng ulo.
Maya-maya lang biglang nag-ring ang aking cellphone. Si Jerome ang tumatawag.
"Oi, Luis, bakit hindi ka sasama bukas?" bungad na tanong ni Jero.
"Hindi ba nasabi ni Jennifer sa'yo na may job interview ako...?"
"Job interview ka diyan, sumama ka... Huling pagkakataon na 'to loko!"
"Mas importante 'yung interview Jero, kayo nalang..."
"mas importante kaysa kay Russel?"
"Oo naman!"
"Luis, Please..."
"Wag kang makulit, Sige na bye,..."
Todo ang effort ni Jerome sa pagpilit sa'kin upang sumama. Kumpara kay Jennifer na balewala lang kung sumama ako o hindi. Halos araw-araw kung tumawag sa akin si Jerome. Minsan may itatanong. Minsan naman nangangamusta. Minsan naman nagyayaya lumabas. Palaging wrong timing ang mga tawag niya kaya kadalasan wala pang isa o dalawang minuto binababa ko na ang telepono.
Hindi ko alam kung anong meron sa'tin pero pilit tayong pinaglalapit. Nung nasa SM Dasma ka, naglalaro ka sa Quantum nun nakita ka namin. Oo, hindi lang ako ang naroon. Kasama ko si Jerome at Andrei. Siguro nabanggit na sa'yo ni Jhen ang ugnayan namin sa isa't-isa. Hindi ko rin alam kung ano bang gayuma meron ka at pati yung bestfriend ko nabighani mo. Nung mga oras na yun, gustong-gusto ka niya yayain. Pero sabi ko huwag kasi kilala kita at sa estado ng kalusugan niya delikado. Pero minsan talaga matigas ang ulo ni Mark Andrei kaya ayun nilapitan ka parin niya. Pero sa sobrang kasupladitahan mo napaurong mo siya.
Simula nun, noon ko lang ulit nakitang ngumiti si Andrei. Simula kasi na malaman naming HIV positive siya parang nakalimutan na rin niya kung paano maging masaya. Kamukha mo daw kasi yung ex niya na never naman niyang nakwento sa akin nung nandun kami sa Dubai. Kaya naman bilang ganti at utang na loob narin sa pagsagip niya sa buhay kong minsan ko nang kinitil, nangako ako sa kanya na ilalakad ko siya sa'yo. Kahit na alam kong walang kasiguraduhan.
Siya ang nagplano ng Enchanted Kingdom. Dapat kasama natin siya dun kaso sumama ang pakiramdam niya kaya hindi na siya tumuloy.
Parang pinagtagpi-tagping retaso at nagkaroon ng korte ang lahat. Luminaw sa akin na ang lahat ay isang plano. Ang interval ng paglapit sa akin ni Andrei habang naglalaro ng Time Crisis. Pagkatapos nun timing na timing din ang paglapit ni Russel.
Isa -isang nagbalik ang mga ala-ala sa Enchanted Kingdom:
Sa pag-talikod ni Russel, binunot niya ang cellphone sa bulsa. Mukhang may tatawagan siya.
“ano na? akala ko ba?... hay naku, bahala ka na nga…”
Tuluyan nang lumayo si Russel. Tanaw ko parin siya mula sa malayo. May kausap pa rin siya sa telepono.
Hindi ko alam kung itutuloy ko pa ba ang pagbabasa ng sulat o itatapon ko na lang. Alam mo yung pakiramdam na parang nasasaktan ka na kinikilig na parang gusto kong magalit na hindi ko malaman. Nakakabaliw na emosyon.
Nilakasan ko ang loob ko. Muli kong itinuloy ang naudlot na pagbabasa.
Honestly, wala naman sa plano ang ma-inlove ako sa'yo. Ang gusto ko lang naman, maging masaya si Andrei. Ang gusto ko lang naman maging safe ka, kasi nga hindi mo alam ang kalagayan niya. Ang gusto ko lang naman ay maging maayos ang lahat. Pakiramdam tuloy niya inagawan ko siya. Pakiramdam ko tuloy masyado akong nakialam. Pakiramdam ko tuloy niloko ko ang kaibigan ko at pinagtaksilan ko ang kaisa-isang taong minahal ko. Pero tao lang naman ako Luis, hindi naman ako perpekto. Mahina rin ako at nagkakamali. Basta ang alam ko mahal na kita. At pinagsisisihan kong hindi ko sinagot kaagad ang tanong mo last time.
Sana nga hindi pa huli ang lahat. Nagkausap na kami ni Andrei. Okay na kami. Nag-explain na ako at naliwanagan naman siya. Kung kumukulo pa rin ang dugo mo sa kanya, sana hayaan mo na ganun lang talaga yun sa mga taong gusto niya. Mabait naman yun eh, sa sobrang bait niya natuto siyang magpaubaya para sa akin.
Sana maiabot niya sa'yo 'tong letter na'to bago ako umalis ng Pinas. Day before ng flight ko nasa puntod ako ni Lance, magpapaalam. Umaasa ako na dadating ka. Kapag dumating ka, ibig sabihin hindi ko na kailangan umalis kasi mas kailangan kitang piliin. Pero kung hindi, siguro nga hindi talaga pwede o baka may ibang plano ang Ama para sa akin.
Sana talaga maging masaya na ako. At kung ikaw man ang kasagutan nun, hindi na ako makapaghihintay pa.
Now and always,
Russel
Hindi na ako nag-dalawang isip. Imbis na umuwi papuntang Bacoor, dumiretso ako papuntang Dasmariñas. Nagmamadali akong sumakay ng jeep upang makahabol sa usapan namin ni Russel. Bumili rin ako ng tatlong pirasong red roses para kay Lance. Excitement. Kaba. Takot. Pangamba. Ligaya. Halo-halong pakiramdam na hindi maipalawanag habang binabiyahe ko ang daan patungong Manila Memorial Park Dasmariñas.
Halos apat-napu't minuto ang lumipas at narating ko rin ang sementeryo. Walang tao sa puntod ni Lance. Tanaw ko iyon mula sa bungad pa lang ng memorial.Hindi ko na yata naabutan si Russel. Malamang kanina pang umaga pumunta yun. Ito ang napala ko sa sobrang pag-iinarte. Akala ko kasi sulat ni Andrei yun kaya hindi ko binasa kaagad. Ngayon pa lang hindi na kami pinagtagpo. Siguro nga ito na ang senyales na hindi puwedeng maging kami Alas-quatro na ng hapon. Tirik na tirik parin ang araw. Ngunit nagbabadya na ng pamamaalam sa kanyang muling paglubog.
Inilapag ko ang dala kong bulaklak sa lapida ni Lance. Malinis ang paligid nito. Pumantay naman ang katahimikan sa paligid. Sinukat ko ang emosyong itinatago ng damdamin ko pero nabigo ako. Hindi na ako makatingin ng diretso sa nakaukit na pangalan ni Lance. Pakiramdam ko napapaso ang mga mata ko sa tuwing nababasa ko ang Lawrence Morillo.
Sumalampak ang sa damuhan. Bumunot na malalim na hininga mula sa kaibuturan ng aking puso. Humingi ako ng tawad kay Lance. Ewan ko, pero pakiramdam ko kailangan kong gawin iyon. Naalala kong bigla 'yung gabing galing kami ni Russel mula sa birthday celebration ni Jen. Bigla siyang nakakita ng falling star.
Ewan ko ba kung ano ang pumasok sa kokote ko at pinakialaman ko ang wish niya. Buti na lang at hindi niya ako ini-snob.
“winish ko na sana magpakita sa’kin si Lance, kahit saglit lang para makapagpaalam ako sa kanya…”
“nakakatakot naman yung wish mo…”
“bakit ka natatakot? Ayaw mo ba magpakita sa’yo si Lance?”
Masaya na si Lance kung saan man siya naroroon ngayon. Tahimik na siya. At patuloy kong ipapanalangin ang katahimikan niya.
Bigla akong kinilabutan. Nakaramdam ako ng presensya sa paligid na parang may tao sa likod ko. Paglingon ko, isang anghel ang aking nasilayan.
"Natakot ka noh?"
"Bakit naman ako matatakot?"
"Bigla ka kaya namutla..." sabay tawa ni Russel ng malakas.
"Bigla ka kasi sumulpot sa likod ko, malay ko ba kung sino yun..." palusot ko habang inaalalayan niya akong tumayo.
"Asus,"
Nabuhayan ako ng loob. Dumating siya. Muli kaming nagkita. Ang gwapo niya. Suot ang kulay puti na v-neck shirt, faded na maong pants at itim na shoes n sadyang nagpaangat sa kaputian ng kanyang balat at kompleksyon.
Binunot ni Russel ang kanyang cellphone mula sa bulsa. Sinimulan niyang mag-dial upang may tawagan. Tiningnan ko lamang siya. Nakatingin lang din siya sa akin. Napakagandang mga mata. Tinutunaw ako.
"Lola? Hindi na po ako tutuloy bukas, ipa-pacancel ko na po..."
Totoo ang nakasaad sa sulat niya. Ako ang pipiliin niya. Hindi parin ako makapaniwala.
Hindi ko napigilan ang sarili ko bigla ko siya niyakap ng mahigpit na mahigpit. Natatawa naman sa akin si Russel. Sabi niya:
"Baka hindi na ako makahinga niyan ah..."
Namiss ko lang talaga siya ng sobra. Wala na ako mahihiling pa.
"Russel, Mahal na mahal kita..."
"I love you too Luis,..." Mabilis niyang sagot sa akin.
Kasabay nun siya naman ang gumanti ng isang napakahigpit na yakap na sa buong buhay ko ngayon ko lang naranasan.
Ang mahigpit na yakap ay biglang lumuwag. Unti-unting Inilayo ni Russel ang kanyang katawan sa aking dibdib. Pinagmasadan ko ang mukha niya. Gulat na gulat siya sa kanyang nakita. Para siyang nakakita ng multo na hindi mo malaman. Pero mas nagulat ako sa pangalang sinambit niya.
"Lance???"
Hindi pa siya nakuntento, iniwan niya ako mula sa aking kinatatayuan upang lumapit sa taong nakikita niya. Hindi pa rin ako lumingon. Tinatantiya ko ang mga sandiling iyon.
"Lance? ikaw nga..."
Dahan-dahan akong umikot upang makita ang taong nilapitan ni Russel. Isang lalaking naka-polo na checkered at naka-puting shorts at rubber shoes. hindi ko siya masyadong mamukaan gawa ng suot niyang shades. May dala siya bulaklak na inilapag niya sa puntod ng ama ni Lance na halos katabi lang ng lapida niya.
Unti-unting tinanggal ng mahiwagang lalaki ang suot niyang shades. Nabunyag ang mga mata sa likod ng salamin. Mga matang minsan ko nang minahal. Mga matang minsan ko nang nakitang umiyak. Mga matang nagpasaya sa akin noon. Siya si Lance, hindi ako nagkakamali.
Naalala ko nung huli akong dumalaw dito:
Tanaw ko ang kalayuan ng puntod ni Lance. Sa tabi nun may isang lalaki na paalis. Mapormang hindi katangkarang lalake. Hindi naman kalabuan ang mata ko kaya napansin ko siya. Bago pa man ako makarating sa kinatitirikang lapida ni Lance, nakaalis na siya palabas ng sementeryo. Nakakapagtaka. Iniwanan niya ng bulaklak ang puntod ng ama ni Lance. Halos magkatabi lang kasi ang labi nilang mag-ama kaya napansin ko ang namumukod-tanging mga orchids.
"Baka siguro kamag-anak nila..." bulong ko sa aking sarili.
Ngunit nagkamali ako. Bakit nung mga oras na iyon hindi ko napansin? Bakit nung mga panahon na iyon hindi niya ako pinansin? Pilit kong iminumulat ang aking mga mata ngunit dilat na dilat na ako. Literal kong kinurot ang aking braso upang magising mula sa isang panaginip, pero gising na gising ang diwa ko at hindi ito isang halusinasyon.
Lumapit si Russel kay Lance. Niyakap niya ito habang sinasabing:
"Lance buhay ka! Buhay na buhay ka!"
Read more...
Kung sakali mang magkita pa, ako ba’y 'yong makikilala?
Tingnan mong aking mga mata, sabik sa pag ibig mo...
Kung sakali mang limot mo na, ang damdamin mo sa'kin
sinta...
Hahayaan ko na lamang, kung sakali mang magkita...
--IBALIK MULI
composed by Jimmy Antiporda
CHAPTER 16: “OMEGA”
Tanging lamig lang aking karamay.
Dulot sa puso ko'y parang latay.
'Tang-ina! aking nasambit,
Sa kirot at hapdi na iyong hatid.
Gusto kong iumpog ang aking ulo
Upang pangalan mo'y matuklap sa utak ko,
Ngunit mata ko'y namumugto,
Sa tuwing aalingaw-ngaw ang bulong ng puso.
Dulot sa puso ko'y parang latay.
'Tang-ina! aking nasambit,
Sa kirot at hapdi na iyong hatid.
Gusto kong iumpog ang aking ulo
Upang pangalan mo'y matuklap sa utak ko,
Ngunit mata ko'y namumugto,
Sa tuwing aalingaw-ngaw ang bulong ng puso.
Nabalitaan ko kay Jhen na babalik na pala sa Dubai si Russel. Apat na linggo na rin kaming hindi nagkikita o nagkakausap man lang. Siguro nga hanggang dito na lang. Kailangan kong sanayin ang sarili ko na ang sining ng pagpaparaya ay isang bagay na kailangan kong yakapin dahil kakambal na ito ng buhay ko.
Simula nung nalaman ni Andrei na positibo siya sa HIV, naging busy siya sa mga adhikain patungkol dito. Tumigil siya sa pagtuturo upang bigyan ng pansin at labanan ang sakit na kinatatakutan ng karamihan. Sabi nga ni Jhen, mas naging close daw sila. Nakakalungkot lang isipin na ang sakit pa niya ang naging daan para maging maayos ang relasyon nilang magkapatid. Sabi nga ni Jennifer: "Hindi pa huli ang lahat, hangga't marunong kang mag-mahal at magpatawad dapat hindi ka sumusuko..."
Kamakailan nga nakasalubong ko Mark Andrei sa SM Dasmarinas. Kapansin-pansin ang pagbagsak ng kanyang maskuladong katawan. Ngunit mukhang mas maaliwalas pa ang mukha niya kumpara noong huling pagkikita namin. Hindi ko siya pinansin. Sinubukan kong umiwas ng tingin at magpanggap na hindi ko siya nakita. Ngunit sadyang maliit ang daan kaya naman wala akong kawala.
"Bro, kamusta na?" tanong niya sa'kin.
Hindi ko alam ang isasagot ko. Sa totoo lang magkahalo ang emosyong naramdaman ko nung mga oras na iyon. Kaya naman isang matipid na ngiti lang ang naitugon ko sa kanya.
Mapagkumbaba naman siyang gumanti ng ngiti. Walang halong pangbubuska o pangiinis. Hindi plastik. Totoo.
Sumenyas na ako sa kanya na mauuna na ngunit bago pa ako tumalikod, hinawakan niya ang braso ko upang pigilan.
"Gusto talaga kita Luis, Pasensya ka na kung masyado akong..."
"wala na 'yun..." interrupt ko sa kanya.
"Sana maging magkaibigan parin tayo..."
(Ngunit, mukhang malabo.)
Pagkatapos nun iniabot niya ang isangvsobre. At isang tipid na ngiti muli ang nagpahiwalay sa aming dalawa. Hindi ko alam kung makakaramdam ba ako ng awa sa kanya. Hindi ko rin alam kung maniniwala ako sa maamong mukha na ipinakita niya. Pero sa kabila nun alam ko totoo siya sa akin.
Luis,
Umaasa ako na sana habang binabasa mo 'to hindi pa ako nakakalipad papuntang Dubai. I’m sorry our goodbye was so rushed.Nabigla kasi ako sa tanong mo last time. Bigla akong na-pressure. Bigla akong naguluhan. Pero sa kabila ng lahat marami akong na-realize.
Totoo, libog lang ang lahat. Sino ba naman ang hindi ma-tetempt nung mga oras na 'yun. Aminin mo, maski ikaw nalibugan ka rin. Kaya ginusto ko lahat ng nangyari. Choice ko yun at wala akong pinagsisisihan.
"Oh ano Papa Luis? Sasama ka ba sa'min na maghatid kay Russel Sa airport bukas?" tanong ni Jhen habang unti-unti akong bumabalik sa ulirat.
"Hindi na siguro... Interview ko kasi bukas eh..."
"Sigurado ka ba?"
"Oo..." sabay tupi ng sulat na kanina ko pa binabasa.
Walang alam si Jennifer. At tulad ng dati wala akong balak na ipaalam pa sa kanya. Nakikinita ko na ang mga reaksyon ng babaeng ito kung sakali mang may nalalaman siya sa mga kaganapan namin nila Russel at ng kuya niya. Siguro sasabihin nun:
"Relasyong buo? Matatag? Inukit at pinagpuyatan ng Diyos?"
Kaya naman bago pa makahalata ang gaga, ibinulsa ko na ang mahabang liham. Napagtanto ko na mahilig pala siyang magsulat ng mala-nobelang letter. Wala sa itsura niya.
Flashback. Mabilis na naman umandar na parang makina ang utak ko pabalik sa nakaraan.
“sa totoo lang Luis, hindi ko alam kung bakit hanggang ngayon umaasa pa rin ako na babalik si Lance… umaasa parin ako na mabubuhay siya at babalikan niya ako.”
Mahal talaga ni Russel ang nasirang Lance. Iyon ang katotohanan. Reality bites. Kahit siguro antayin kong mawala at mapawi ang mala-legendary niyang pagmamahal kay Lawrence, hindi ko pa rin siya mapapalitan sa puso ni Russel. Tulad nga ng sabi niya:
“Kasi hindi ikaw si Lance… si Luis ka. Kahit kailan, hinding-hindi mo siya mapapalitaan kahit anong gawin mo…hindi ikaw ang destiny ko, and I never felt the same …”
Oo nga, ako si Luis... At hindi ako si destiny. Napaka-saklap.
Kasalanan ko bang mapatid sa buhay mo?
Alam ko namang hindi mo ako aakaying patayo.
Pero bakit iniabot mo pa ang kamay mo,
Nangiinis ka ba o sadyang tinatakam ako?
Alam ko hindi ka nangako,
Pero sana ipakita mo ang tunay mong anino.
Bakit bigla ka nagbago?
Isang iglap, ako ay napaso.
Alam ko namang hindi mo ako aakaying patayo.
Pero bakit iniabot mo pa ang kamay mo,
Nangiinis ka ba o sadyang tinatakam ako?
Alam ko hindi ka nangako,
Pero sana ipakita mo ang tunay mong anino.
Bakit bigla ka nagbago?
Isang iglap, ako ay napaso.
Pero pagkatapos ng may mangyari sa atin napatunayan ko na gusto rin pala kita. Hindi lang pala basta lust ang naramdaman ko kasi may kung anong pakiramdam ang nagpapatibok sa dibdib ko na hindi naman dinidikta ng nasa loob ng shorts ko. Akala ko nalulungkot lang ako o natutuwa sa'yo kasi napakabait mong tao. At saka alam mo naman ang istorya ng buhay ko diba? Akala ko naghahanap lang ako ng taong makikinig sa akin at uunawa. Pero hindi pala. Hindi ko inaasahan na mahuhulog din ako.
Alam mo ba natarayan ako sa'yo nung unang pagkikita natin. Paano ba naman imbis na kamayan mo ako nung inabot ko ang kamay ko dinedma mo lang ako. That time, sinabi sa'kin ni Jhen na ikaw pala si Luis ang masugid na manliligaw ni Lance. Sabi ko pa nga nun, "Bakit kaya lagi na lang nakasibangot 'tong lalake na 'to?" Yun pala ang laki na ng galit mo sa'kin.
Pero minsan may mga bagay na biglang magbabago ng isang iglap lang. Kontradiksyon ito sa una mong pagaakala. Sabi nga nila lahat ng nangyayari sa atin may dahilan. Namatay si Lance. Nalaman nila nanay at tatay ang tunay kong pagkatao. Nainlove ako kay Russel, pero na-reject lang. HIV positive si Andrei. Lahat ng kawalan at paghihirap may dahilan. Responsibilidad nating tanggapin na "will" ng Ama ang lahat ng nagaganap sa buhay natin.
Ang mga pangyayari sa buhay natin ay isang series. May pagkasunod-sunod. May sequence na hindi puwedeng baguhin o sirain. Inevitable kumbaga. Minsan magulo. Minsan maayos. Kaya naman hindi lahat ng nangyayari sa buhay natin nagmula sa pagpili mo ng "right path". Minsan talaga pumapalya rin ang "free will" o baka minsan nakaka-tsamba rin. Nagpaalam ako kay Jennifer. Bumeso ako sa kaibigan bago kami naghiwalay. Baon ko ang mga words of wisdom niya:
"Mahal mo? May chance ka pa,..."
"Ano na tawag sa akin nun? Tanga? Mapilit?" tugon ko.
"Gagi, malakas ang fighting spirit ang tawag dun... Kaysa naman wala kang ginawa at tumanga ka lang..."
Hindi ko alam kung ano ang mangyayari. Bukas, maipasa ko man ang interview para sa naghihintay sa aking trabaho sa Malaysia, malamang tulad ni Russel aalis na rin ako ng bansa. Malakas ang kumpyansa ko na makukuha ko ang nais ko. Naniniwala ako na malas man ang buhay pagibig ko, bibiyayaan naman ako ng Maykapal sa career lalo na sa trabaho.
Sina nanay, tatay, at Lara ang inspirasyon ko. Sa katunayan si tatay pa nga ang nag-encourage sa akin upang subukang mag-apply. Buo na ang sarili ko. Alam ko at nakakasigurado na tanggap at mahal na mahal nila ako bilang tunay na ako. Sa bandang huli, sila parin ang matatakbuhan mo. Sa bandang huli, sila parin ang kakampi mo na hindi ka lolokohin at iiwan kahit kailan.
Ngunit sa kabila ng lahat, napakarami parin ang gumugulo sa isip ko. Bakit ba kailangan maging kumplikado? kung pwede namang tigilan na lang para walang problema at sakit ng ulo.
Maya-maya lang biglang nag-ring ang aking cellphone. Si Jerome ang tumatawag.
"Oi, Luis, bakit hindi ka sasama bukas?" bungad na tanong ni Jero.
"Hindi ba nasabi ni Jennifer sa'yo na may job interview ako...?"
"Job interview ka diyan, sumama ka... Huling pagkakataon na 'to loko!"
"Mas importante 'yung interview Jero, kayo nalang..."
"mas importante kaysa kay Russel?"
"Oo naman!"
"Luis, Please..."
"Wag kang makulit, Sige na bye,..."
Todo ang effort ni Jerome sa pagpilit sa'kin upang sumama. Kumpara kay Jennifer na balewala lang kung sumama ako o hindi. Halos araw-araw kung tumawag sa akin si Jerome. Minsan may itatanong. Minsan naman nangangamusta. Minsan naman nagyayaya lumabas. Palaging wrong timing ang mga tawag niya kaya kadalasan wala pang isa o dalawang minuto binababa ko na ang telepono.
Hindi ko alam kung anong meron sa'tin pero pilit tayong pinaglalapit. Nung nasa SM Dasma ka, naglalaro ka sa Quantum nun nakita ka namin. Oo, hindi lang ako ang naroon. Kasama ko si Jerome at Andrei. Siguro nabanggit na sa'yo ni Jhen ang ugnayan namin sa isa't-isa. Hindi ko rin alam kung ano bang gayuma meron ka at pati yung bestfriend ko nabighani mo. Nung mga oras na yun, gustong-gusto ka niya yayain. Pero sabi ko huwag kasi kilala kita at sa estado ng kalusugan niya delikado. Pero minsan talaga matigas ang ulo ni Mark Andrei kaya ayun nilapitan ka parin niya. Pero sa sobrang kasupladitahan mo napaurong mo siya.
Simula nun, noon ko lang ulit nakitang ngumiti si Andrei. Simula kasi na malaman naming HIV positive siya parang nakalimutan na rin niya kung paano maging masaya. Kamukha mo daw kasi yung ex niya na never naman niyang nakwento sa akin nung nandun kami sa Dubai. Kaya naman bilang ganti at utang na loob narin sa pagsagip niya sa buhay kong minsan ko nang kinitil, nangako ako sa kanya na ilalakad ko siya sa'yo. Kahit na alam kong walang kasiguraduhan.
Siya ang nagplano ng Enchanted Kingdom. Dapat kasama natin siya dun kaso sumama ang pakiramdam niya kaya hindi na siya tumuloy.
Parang pinagtagpi-tagping retaso at nagkaroon ng korte ang lahat. Luminaw sa akin na ang lahat ay isang plano. Ang interval ng paglapit sa akin ni Andrei habang naglalaro ng Time Crisis. Pagkatapos nun timing na timing din ang paglapit ni Russel.
Isa -isang nagbalik ang mga ala-ala sa Enchanted Kingdom:
Sa pag-talikod ni Russel, binunot niya ang cellphone sa bulsa. Mukhang may tatawagan siya.
“ano na? akala ko ba?... hay naku, bahala ka na nga…”
Tuluyan nang lumayo si Russel. Tanaw ko parin siya mula sa malayo. May kausap pa rin siya sa telepono.
Hindi ko alam kung itutuloy ko pa ba ang pagbabasa ng sulat o itatapon ko na lang. Alam mo yung pakiramdam na parang nasasaktan ka na kinikilig na parang gusto kong magalit na hindi ko malaman. Nakakabaliw na emosyon.
Nilakasan ko ang loob ko. Muli kong itinuloy ang naudlot na pagbabasa.
Honestly, wala naman sa plano ang ma-inlove ako sa'yo. Ang gusto ko lang naman, maging masaya si Andrei. Ang gusto ko lang naman maging safe ka, kasi nga hindi mo alam ang kalagayan niya. Ang gusto ko lang naman ay maging maayos ang lahat. Pakiramdam tuloy niya inagawan ko siya. Pakiramdam ko tuloy masyado akong nakialam. Pakiramdam ko tuloy niloko ko ang kaibigan ko at pinagtaksilan ko ang kaisa-isang taong minahal ko. Pero tao lang naman ako Luis, hindi naman ako perpekto. Mahina rin ako at nagkakamali. Basta ang alam ko mahal na kita. At pinagsisisihan kong hindi ko sinagot kaagad ang tanong mo last time.
Sana nga hindi pa huli ang lahat. Nagkausap na kami ni Andrei. Okay na kami. Nag-explain na ako at naliwanagan naman siya. Kung kumukulo pa rin ang dugo mo sa kanya, sana hayaan mo na ganun lang talaga yun sa mga taong gusto niya. Mabait naman yun eh, sa sobrang bait niya natuto siyang magpaubaya para sa akin.
Sana maiabot niya sa'yo 'tong letter na'to bago ako umalis ng Pinas. Day before ng flight ko nasa puntod ako ni Lance, magpapaalam. Umaasa ako na dadating ka. Kapag dumating ka, ibig sabihin hindi ko na kailangan umalis kasi mas kailangan kitang piliin. Pero kung hindi, siguro nga hindi talaga pwede o baka may ibang plano ang Ama para sa akin.
Sana talaga maging masaya na ako. At kung ikaw man ang kasagutan nun, hindi na ako makapaghihintay pa.
Now and always,
Russel
Hindi na ako nag-dalawang isip. Imbis na umuwi papuntang Bacoor, dumiretso ako papuntang Dasmariñas. Nagmamadali akong sumakay ng jeep upang makahabol sa usapan namin ni Russel. Bumili rin ako ng tatlong pirasong red roses para kay Lance. Excitement. Kaba. Takot. Pangamba. Ligaya. Halo-halong pakiramdam na hindi maipalawanag habang binabiyahe ko ang daan patungong Manila Memorial Park Dasmariñas.
Halos apat-napu't minuto ang lumipas at narating ko rin ang sementeryo. Walang tao sa puntod ni Lance. Tanaw ko iyon mula sa bungad pa lang ng memorial.Hindi ko na yata naabutan si Russel. Malamang kanina pang umaga pumunta yun. Ito ang napala ko sa sobrang pag-iinarte. Akala ko kasi sulat ni Andrei yun kaya hindi ko binasa kaagad. Ngayon pa lang hindi na kami pinagtagpo. Siguro nga ito na ang senyales na hindi puwedeng maging kami Alas-quatro na ng hapon. Tirik na tirik parin ang araw. Ngunit nagbabadya na ng pamamaalam sa kanyang muling paglubog.
Inilapag ko ang dala kong bulaklak sa lapida ni Lance. Malinis ang paligid nito. Pumantay naman ang katahimikan sa paligid. Sinukat ko ang emosyong itinatago ng damdamin ko pero nabigo ako. Hindi na ako makatingin ng diretso sa nakaukit na pangalan ni Lance. Pakiramdam ko napapaso ang mga mata ko sa tuwing nababasa ko ang Lawrence Morillo.
Sumalampak ang sa damuhan. Bumunot na malalim na hininga mula sa kaibuturan ng aking puso. Humingi ako ng tawad kay Lance. Ewan ko, pero pakiramdam ko kailangan kong gawin iyon. Naalala kong bigla 'yung gabing galing kami ni Russel mula sa birthday celebration ni Jen. Bigla siyang nakakita ng falling star.
Ewan ko ba kung ano ang pumasok sa kokote ko at pinakialaman ko ang wish niya. Buti na lang at hindi niya ako ini-snob.
“winish ko na sana magpakita sa’kin si Lance, kahit saglit lang para makapagpaalam ako sa kanya…”
“nakakatakot naman yung wish mo…”
“bakit ka natatakot? Ayaw mo ba magpakita sa’yo si Lance?”
Masaya na si Lance kung saan man siya naroroon ngayon. Tahimik na siya. At patuloy kong ipapanalangin ang katahimikan niya.
Bigla akong kinilabutan. Nakaramdam ako ng presensya sa paligid na parang may tao sa likod ko. Paglingon ko, isang anghel ang aking nasilayan.
"Natakot ka noh?"
"Bakit naman ako matatakot?"
"Bigla ka kaya namutla..." sabay tawa ni Russel ng malakas.
"Bigla ka kasi sumulpot sa likod ko, malay ko ba kung sino yun..." palusot ko habang inaalalayan niya akong tumayo.
"Asus,"
Nabuhayan ako ng loob. Dumating siya. Muli kaming nagkita. Ang gwapo niya. Suot ang kulay puti na v-neck shirt, faded na maong pants at itim na shoes n sadyang nagpaangat sa kaputian ng kanyang balat at kompleksyon.
Binunot ni Russel ang kanyang cellphone mula sa bulsa. Sinimulan niyang mag-dial upang may tawagan. Tiningnan ko lamang siya. Nakatingin lang din siya sa akin. Napakagandang mga mata. Tinutunaw ako.
"Lola? Hindi na po ako tutuloy bukas, ipa-pacancel ko na po..."
Totoo ang nakasaad sa sulat niya. Ako ang pipiliin niya. Hindi parin ako makapaniwala.
Hindi ko napigilan ang sarili ko bigla ko siya niyakap ng mahigpit na mahigpit. Natatawa naman sa akin si Russel. Sabi niya:
"Baka hindi na ako makahinga niyan ah..."
Namiss ko lang talaga siya ng sobra. Wala na ako mahihiling pa.
"Russel, Mahal na mahal kita..."
"I love you too Luis,..." Mabilis niyang sagot sa akin.
Kasabay nun siya naman ang gumanti ng isang napakahigpit na yakap na sa buong buhay ko ngayon ko lang naranasan.
Hindi sapat ang pagpapaliwanag sa lahat,
Hindi rin ba sapat ang pag-ibig kong tapat?
Buong buhay ko wala akong hinagad,
Kahit pagkakaibigan ay nagkaroon ng lamat.
Alam ko malalanta rin ang mga rosas
Isang panalanging hindi ibinigay ng Itaas.
Alam ko may Dakilang dahilan,
Siguro nasa panaginip ang tanging kasagutan.
Hindi rin ba sapat ang pag-ibig kong tapat?
Buong buhay ko wala akong hinagad,
Kahit pagkakaibigan ay nagkaroon ng lamat.
Alam ko malalanta rin ang mga rosas
Isang panalanging hindi ibinigay ng Itaas.
Alam ko may Dakilang dahilan,
Siguro nasa panaginip ang tanging kasagutan.
Ang mahigpit na yakap ay biglang lumuwag. Unti-unting Inilayo ni Russel ang kanyang katawan sa aking dibdib. Pinagmasadan ko ang mukha niya. Gulat na gulat siya sa kanyang nakita. Para siyang nakakita ng multo na hindi mo malaman. Pero mas nagulat ako sa pangalang sinambit niya.
"Lance???"
Hindi pa siya nakuntento, iniwan niya ako mula sa aking kinatatayuan upang lumapit sa taong nakikita niya. Hindi pa rin ako lumingon. Tinatantiya ko ang mga sandiling iyon.
"Lance? ikaw nga..."
Dahan-dahan akong umikot upang makita ang taong nilapitan ni Russel. Isang lalaking naka-polo na checkered at naka-puting shorts at rubber shoes. hindi ko siya masyadong mamukaan gawa ng suot niyang shades. May dala siya bulaklak na inilapag niya sa puntod ng ama ni Lance na halos katabi lang ng lapida niya.
Unti-unting tinanggal ng mahiwagang lalaki ang suot niyang shades. Nabunyag ang mga mata sa likod ng salamin. Mga matang minsan ko nang minahal. Mga matang minsan ko nang nakitang umiyak. Mga matang nagpasaya sa akin noon. Siya si Lance, hindi ako nagkakamali.
Naalala ko nung huli akong dumalaw dito:
Tanaw ko ang kalayuan ng puntod ni Lance. Sa tabi nun may isang lalaki na paalis. Mapormang hindi katangkarang lalake. Hindi naman kalabuan ang mata ko kaya napansin ko siya. Bago pa man ako makarating sa kinatitirikang lapida ni Lance, nakaalis na siya palabas ng sementeryo. Nakakapagtaka. Iniwanan niya ng bulaklak ang puntod ng ama ni Lance. Halos magkatabi lang kasi ang labi nilang mag-ama kaya napansin ko ang namumukod-tanging mga orchids.
"Baka siguro kamag-anak nila..." bulong ko sa aking sarili.
Ngunit nagkamali ako. Bakit nung mga oras na iyon hindi ko napansin? Bakit nung mga panahon na iyon hindi niya ako pinansin? Pilit kong iminumulat ang aking mga mata ngunit dilat na dilat na ako. Literal kong kinurot ang aking braso upang magising mula sa isang panaginip, pero gising na gising ang diwa ko at hindi ito isang halusinasyon.
Lumapit si Russel kay Lance. Niyakap niya ito habang sinasabing:
"Lance buhay ka! Buhay na buhay ka!"
Hangga't nandiyan ako sa puso mo, mananatiling
AKO SI DESTINY...
THE END
(Comments will be appreciated...)
Posts
