AKO si DESTINY (CHAPTER 17: “DESTINY” )

"AKO SI DESTINY"
(a heart-warming love story)
by: pauLkiaN

Isa ka bang hopeless romantic person?
Yung tipong sabik mainlove?
Naniniwala ka ba sa love at first sight?
Yung tipong kahit hindi mo pa nakikita mahal mo na?
Naniniwala ka ba sa DESTINY?
Kahit parang nagkataon lang ang lahat?

eh paano kung ako si...,

CHAPTER 17: "DESTINY"

Humiga ako sa aking kama. Dinama ko ang lambot ng kutson at niyakap ang unan. Ito ang natatanging bagay na kaya kong gawin nung mga oras na iyon. Nais kong yakapin ang sarili ko. Nais kong pahupain ang kanina pang umiiyak kong puso.

Ipinikit ko ang aking mga mata. Nagbabaka-sakaling tumigil ang patak ng aking mga luha. Umaasa rin akong tumigil na sana ang takbo ng bawat minuto. Dahil hangga’t tumatakbo ang oras lalo lang ako nagiging duguan. Pinilit kong pinatahimik ang aking diwang sawi. Kailangan kong mag-ipon ng tapang.

Nagising ako sa mga yabag ng paa papasok ng dorm. Nakaidlip na pala ako ng ilang minuto. Ilang sandali rin akong nakalimot sa totoong mundo.

Pinakiramdaman ko si Luis habang dahan-dahang pumapasok ng dorm. Maingat siyang naglakad. Ayaw niya sigurong maistorbo ako mula sa pagpapahinga. Alam ko sa mga oras na iyon pinagmamasdan niya ako. Alam ko tinutunaw niya ako ng mga malalagkit niyang tanaw. Ramdam ko na ilang dangkal lang ang layo niya sa akin.

Sinimulan ni Luis na hagurin ang aking buhok sa pamamagitan ng kanyang kamay. Dahan-dahan niya akong hinaplos na waring minamasahe ang aking noo. Mas pinili kong huwag dumilat at magpanggap na natutulog. Mas mainam na damhin ko ang pag-aarugang ginagawa niya noong mga sandaling iyon.

Hinawakan niya ang aking kamay. Pinisil-pisil niya iyon na parang nais niya akong gisisngin mula sa pagkakahimbing. Nanatili pa rin akong pikit-mata at hinayaan lamang ang nais niyang gawin.

Naramdaman ko na lamang ang kamay niya sa aking mga pisngi. Mainit ang mga iyon. Damang-dama ko ang init mula sa kaibuturan ng kanyang puso. Sinimulan din niyang pisilin ang aking labi gamit ang kanyang daliri.

Isang nakaw na halik ang kanyang binitawan. Isinalin ng kanyang labi ang nais niyang sabihin sa akin. Hindi ko alam ang aking gagawin. Nagulat ako sa ginawa niya. Bawat segundo parang isang hamon sa akin kung ipagpapatuloy ko pa rin ba ang pagtutulog-tulugan. Pinakalma ko ang aking damdamin.

Nanatiling tikom ang aking bibig. Hindi pa rin ako dumilat. Hinayaan ko lang si Luis na gawin ang nais niyang gawin. Ang totoo, hindi ko rin alam ang gagawin. Mas mabuti na ang ganito.

Hinagkan niya ako ng mahigpit matapos niyang nakawan ako ng isang halik. Nasakop ng kanyang mga braso ang tahimik kong katawan. Umalingasaw ang pabango niya na halos kumapit sa akin. Napatigil ako sandali. Pamilyar ang amoy na iyon. Habang humihigpit ang yakap niya, unti-unti kong naaalala kung kanino ang pamilyar na pabango na aking naamoy. Ang halimuyak ng nakaraan ay muli kong gumuhit sa aking gunita..

“I love you Lance…” tanging nasambit niya sa akin.

Unti-unti kong idinilat ang aking mga mata. Nagulat ako sa nasilayan ko.

“Russel???”

Nananaginip ba ako? Kumalas ako mula sa pagkakayakap at sinipat ang kanyang mukha. Anghel ang kaharap ko. Hindi ito isang panaginip. Totoo na ito.

Kinurot ko pa ang balat ko sa braso upang siguraduhing hindi panaginip ang nagyayari. Totoo nga ang lahat. Nasa harapan ko si Russel. Muli niya akong hinalikan. Muli niya akong hinagkan.

Tanging hagulgol lang ang nailabas ng aking sarili sa piling niya. Hinayaan niya akong umiyak habang siya naman ay yakap ang aking katawan. Akala ko hindi na mangyayari ito. Akala ko hanggang panaginip na lang ang lahat.

“Russel, akala ko…”

“Lance, mamaya na ang flight ko, dumaan ako dito para humingi ng tawad sa lahat ng nagawa ko sa’yo… hindi ko kayang umalis ng hindi ko naaayos ang lahat.”

“hindi mo na kailangang gawin yun, naunawan ko na ang lahat… sinabi sa akin ni Jerome… Russel, mahal na mahal din kita… ngayon lang ako nagmahal ng ganito…higit pa sa pagaakala mo.”

“gusto ko lang malaman mo na hindi kita kayang saktan. At ayaw kong may nananakit sa’yo…”

Muling naglapat ang aming mga labi. Saksi ang dorm sa muli naming pagtatagpo. Sa pagkakataong ito nabuhayan ako ng loob.

“hintayin mo ako Lance, 4 na taon lang akong mawawala… sa pagbabalik ko magiging maayos na ulit ang lahat…ipangako mo sa akin ha? Hihintayin mo ako… hindi kita ipagpapalit. Makakaasa ba akong may babalikan ako dito?”

“promise po… promise! maghihintay ako…pangako ‘yan…”

Pinabaunan ko siya ng isang pangako. Dadalhin niya iyon sa Dubai at makakaasa siyang tutuparin ko ang aming napagkasunduan. Kahit anong mangyari. Kahit ilang bansa at kultura ang nakapagitan sa amin. Alam ko dadating ang araw na muli kaming magkakasama upang dugtungan ang aming nasimulan.

Bago niya isara ang van, iniwanan niya ako ng isang assurance:

“anghel ko, babalikan kita… antayin mo lang ako.”

Kung alam lang niya na siya ang tunay na anghel na nagbigay sa akin ng tunay na kahulugan ng langit. Siya ang anghel na nagpakulay muli sa dating black and white kong puso. Ang puso kong patuloy na titibok dahil sa kanya… para sa kanya.

Nawala na sa paningin ng aking balintataw ang van na sinasakyan ni Russel. Mabilis itong umandar papalayo sa akin. Nanatili akong nakatayo sa labas ng dorm. Hindi ko alam ang dapat kong maramdaman. Ligaya ba o lungkot? Napalitan ng ngiti ang maluhaluha kong mata nang makita ko si Jhen mula sa malayo na naglalakad patungo sa akin. Tamang timing ang hitad.

“oh ba’t umiiyak ka? Dramarama sa hapon na ba?”

“Jhen, nakakkita na naman ako ng anghel… bumaba siya muila sa langit upang magpaalam sa akin…”

“ay, nasisiraan na yata ng bait ang kaibigan ko… ano na naman ba ang hinithit mo ha? Oh heto kumain ka gutom lang ‘yan!”

“Teka, para sa’kin ba yang bitbit mo?” sabay turo sa bitbit na plastic ni Jhen na naglalaman ng mga pagkain mula sa Mcdo.

“ah eto, oo kapatid… ipinabibigay ‘to ni Luis…”

“si Luis? Nasaan na siya?”

“ayun lumarga na! Nagkasalubong kasi kami sa kanto kanina, pupunta yata sa dorm mo. Eh may kasama ka daw na bisita kaya ‘di na daw siya tumuloy… ibigay ko na nga lang daw sa’yo ‘to… bongga ha? Ginawa akong delivery boy!”

(LUMIPAS ANG ISANG TAON)

Simula noon hindi na nagpakita pang muli si Luis. Pati ang number niya hindi na rin ma-contact. Pareho silang dalawa ni Jerome na nawalang parang bula. Saan man sila naroroon ngayon, alam ko masaya sila para sa akin. Kahit friendship lang ang kaya kong isukli kay Luis, alam ko dadating din ang araw na haharap siyang muli sa akin upang tanggapin ang pagkakaibigang kaya kong ibigay. Alam ko rin dadating ang araw na muli akong dadalawin ni Jerome, hindi para magpasabog ng panibagong bomba kundi para mangamusta.

Samantalang ako naman, heto nag-aantay parin. Alam kong hindi waiting in vain ang ginagawa ko. Alam ko may saysay lahat ng paghihintay ko kay Russel. Tatlong taon pa. Ilang taon na lang naman at muli kaming magkakasama ni Russel. Medyo mahirap sa akin, kasi ba naman nasanay ako sa mabilis na pacing ng lovestory naming dalawa. Sabi nga ni Jhen, mala-isang linggong pag-ibig nga. Pero ito pala yung pinaka simula talaga, ang paghihintay ng taon sa taong isang linggo mo lang minahal. Nandiyan naman ang yahoo messenger at globe roaming, kaya hindi na rin nakakalungkot. Sa muli naming pagkikita sana ito na ang simula ng panibagong ekspedisyon ng buhay namin.

Si Jhen? Ayun, ngayon lang nauntog. Hiwalay na (daw) sila ng bf niyang nanguumbag. At ito pa ang malupit! May ka-chat mate daw siya ngayon. Nagbabakasakaling mahanap niya daw si “destiny”. Tingnan mo talaga ‘tong si Jhen, nakikigaya sa mga long distance relationship ko.

“Lance, nakakatuwa naman! Buhay pa pala ‘tong kauna-unahang chikapad natin…”

“aba siyempre naman noh, memorable yata yan!”

“Saglit nga lang basahin ko nga muna ‘to… nakalimutan ko na ang pinagusapan natin dito eh…”

Sinimulan ni Jhen ang pagbabasa ng unang chikapad.


CHIKA PAD- AUG 12-06

JHEN:
Ano na naman bang gimik iyong kanina Lance ha?
Kung hindi pa kita susunduin sa dorm mo wala kang balak pumasok ng RLE. Alam mo namang tayo ang mag-kapartner sa return demo ngayon!

LANCE:
Ano ‘to Jhen? “written sermon”?

JHEN:
Bakla ka! Napuyat ka na naman siguro kagabi noh? Saan ka na naman rumampa? Tangina, sabi ko naman sa’yo kung mag-gagala ka i-text mo ko eh… masyado kang makasarili kapatid.

LANCE:
Jhen, tumigil-tigil ka nga baka ipakain ko sa’yo ‘tong notebook ko na sinasayang mo lang…

JHEN:
Aba, may mga paganun-ganun ka na ngayon ha?
May regal ka?

LANCE:
Gaga wala! Delayed na nga ako ng 5 months eh… (he!he!)

JHEN:
Eh kung raspahin ko kaya yang puwerta mo para matauhan ka!
Baklang ‘to ambisyosa!

LANCE:
Ito naman, alam mo namang sa’yo lang ako naglalabas ng kajoklaan ko, hindi mo pa ako mapagbigyan!

JHEN:
OO NGA EH! feeling ko tuloy pasan ko ang daigdig kasi lahat ng sikreto mo ibinuhos mo sa’ken. Minsan nga tinatanong ko si Lord:

“Lord, bakit ba ako nagkaroon ng baklang kaibigan hindi naman ako bakla…”

LANCE:
Ah ganun? So, pinagsisisihan mo pala kung bakit tayo naging mag-bestfriend?

JHEN:
Hindi naman sa ganun kapatid, ang hirap lang talaga
magtago ng sandamakmak na sikreto… punong-puno na ang utak ko ng mga sikreto mo! 215 MB lang capacity nitong utak ko. minsan nga naiisip kong ikwento sa iba o ‘di kaya ipa-photo copy ‘tong chika pad natin at ipamudmod sa klase.

LANCE:
Tangna! Halina’t ipa-upgrade na natin yang
utak mo bago mo pa ako ibuko. At kung gagawin mo man yun, ihanda mo yang mukha mo dahil uuwi kang cornea lang ang walang latay.

JHEN:
Ha! Ha! Ha! Cornea talaga dapat?
Joke lang yun kapatid, siyempre hindi ko magagawa yun noh.
Mahal kita eh!

LANCE:
Sabi ko na nga ba may pagnanasa ka sa’kin eh. ha!ha!ha!

JHEN:
Yuck!!! Lason! Maligo ka nga ng sanga ng makabuhay at kulantro para matauhan ka, samahan mo narin uminom ng pinakuluang dahon ng talampunay!

LANCE:
Putang inang mga halaman yan! Ha! Ha!
Gusto ko lang i-remind sa’yo jhen na mag-nunurse tayo hindi tayo magaalbularyo…

JHEN:
Gaga! Effective naman talaga yun.
Anyways, maiba ako bakit ka na naman ba sinapian ng espiritu ni Juan Tamad ha?
Hay naku Lance kilala kita, ano na naman ba ang problema?

LANCE:
Wala naman, nakakatamad lang talaga. Alam mo yun?
Yung feeling na wala kang “special someone”?
ang tagal ko na rin kasi nagaantay simula nung naghiwalay kami ni Jerome. Hanggang ngayon wala pa rin dumadating. Nasaan na ba si “Destiny”?

JHEN:
Hay nako! Akala ko naman kung ano na. Love life na naman!

LANCE:
Siyempre noh, parang feeling ko mas gaganahan ako mag-aral kapag may bf ako. Tipong nandiyan lagi. Mas may eagerness ako kapag ganun. May magtutuwid sa akin.

JHEN:
Ayan na naman tayo Lance. Hindi mo kailangan ng boyfriend para magsipag noh? Nasa sarili mo yan! Ikaw ang gumagawa ng mga bagay na ikakatamad mo! Naghahanap ka lang ng dahilan kaya nasabi mong kailangan mo ng bf para sipagin kang mag-aral. Haaaayssst! Tigilan nga yang mga ganyang rason.

LANCE:
Eh sa yun ang nararamdaman kong kalutasan.

JHEN:
Ang kalutasan sa problemang katamaran ay magmumula sa sarili mo. Kung gusto mo ng inspirasyon nanadiyan ang pamilya mo, nandiyan Mommy mo. Dalawa na lang kayo kaya dapat magsumikap ka. O kaya ialay mo sa Papa mo, saan man siya naroroon.
tiyak matutuwa yun kapag nalaman niyang para sa kanya ang pagsisipag mong mag-aral.

LANCE:
Kung sa bagay may point ka dun. Pero hindi mo kasi ako naiintindihan kasi may bf ka at umaalagwa ang relasyon niyo. Try mo kayang maging single ng ilang taon para maunawaan mo ko!

JHEN:
Hmmm… teka magiisip ako ng pwedeng alternative.

LANCE:
Kita mo na, mahirap para sa’yo magpayo!

JHEN:
O siya sige, madali lang solusyunan yan. Sa tingin ko hindi naman bf ang kailangan mo eh. ang kailangan mo ay “tagapagpaalala”.
Why don’t you try na gumawa ng isang imaginary bf?

LANCE:
IMAGINARY BOYFRIEND??? So, magpapakaloka-loka ako?
Ganun ba Jhen? Magpapanggap ako na may bf ako pero ang totoo wala naman? Ganun ba? Ang panget!

JHEN:
Ay oo panget nga yung ganun, baka mabaliw ka. Hmmm teka. Alam ko na Lance, bakit hindi na lang invented secret admirer?

LANCE:
Hay nako Jhen ha! Hindi ko carry mga suggestions mo! Mga pang loka-loka!

JHEN:
Eh bakit? Sa tingin mo ba hindi ka nagiging loka-loka sa mga pinagiisip mo? Mas maigi na yung ganito kaysa naman wala? He! He!

LANCE:
Oh siya, sige nga ano naman bang pakulo niyang secret admirer na yan ha?

JHEN:
Simple lang, tutal naman gusto mo ng “eagerness” sa pagaaral at gusto mo na may nagpapaalala sa’yo ng dapat gawin, gumawa ka ng kunya-kunyariang secret admirer mo.
Pangalanan mo siyang DESTINY. Si Destiny ang representasyon ng sarili mo. Oh diba? Bongga yun! Ha!ha! may secret admirer ka na, may nagreremind pa sa’yo lagi, yun nga lang kunyari lang. he! he!

LANCE:
Letseng suggestion na yan! Hay nako!



Pagkatapos basahin ni Jhen ang laman ng chika pad natawa na lang ito mula sa kinauupuan niya.

“oh bakit ka natatawa diyan?”

“wala lang nakaktawa yung mga pinag-susulat ko dito. Biruin mo yun sinakyan mo pala yung tangang suggestion ko?”

“bakit? Hindi ka ba seryoso nung mga araw na yun?”

“binibiro lang kita nun noh? Ito naman pinaniwalaan mo naman! Malay ko bang tototohanin mo yung mga “Destiny” na yan…”

“Sira ka talaga! In fairness effective naman eh… mas nakilala ko ang sarili ko… at dumating ang tunay na Destiny…”

Tama si Jhen, walang ibang makakatulong sa akin… Hindi siya, hindi si Russel, hindi si Jerome, hindi rin si Luis, mas lalong hindi si Aling Bebang o ibang tao. Dahil tayo lang ang makakatulong sa sarili natin. Kaya malaki ang pasasalamat ko kay Jennifer. Kung hindi dahil sa kanya hindi magiging maayos ang lahat. Kung hindi dahil sa kanya, hindi ko makikilala si Destiny. Si Destiny na dati hindi alam ang nais at magulo lagi ang puso. Si Destiny na laging naliligaw ng landas pagdating sa love.

“Lance paano kung sabihin kong ako si DESTNY?”

“AMBISYOSA KA! Lason nga diba?”

“ako nga si Destiny! Maniwala ka!”

“hay naku Jhen ha?!”

“JOKE!!! Lason! Ha-ha!”

Aminado ako, isa akong hopeless romantic person. Yung tipong amak mainlove. Naniniwala din ako sa love at first sight, yung tipong kahit hindi ko pa nakikita mahal ko na. Naniniwala din ako sa DESTINY, kahit parang nagkataon lang ang lahat. Sabi nila kung lahat daw paniniwalaan mo, tatanda kang tanga. Siguro totoo nga. Destiny is a word coined by people who can’t stand the fact that everything happens is the result of their choice. Hawak mo ang buhay mo. Hawak mo rin ang kaligayahan mo. Kaya hindi totoo si “DESTINY”… binuhay lang siya ng paghahangad kong maging maligaya…

Ako si Lance. Isang nursing student. May sikreto.
Ito na siguro ang pinakamalupit na lihim ibubunyag ko:

AKO SI DESTINY…







THE END

Read more...

AKO si DESTINY (CHAPTER 16: “EXODUS”)

"AKO SI DESTINY"
(a heart-warming love story)
By: PAULKIAN
http://paulkian.blogspot.com/

The greatest thing you'll ever learn is just to love and be loved in return.

---Moulin Rouge(2001)

CHAPTER 16: “EXODUS”

“RUSSSSSEEEEEELLLLL!!!!!!”


Bigla akong napabalikwas mula sa pagkakahiga. Dali-dali akong bumangon. Humampas ang ulo ko sa double deck kong kama na nagdulot mula sa pagkagising ng aking ulirat. Bigla akong naghabol ng hininga. Tumingin ako sa aking paligid… salamat, nasa loob ako ng dorm.

Panaginip lang ang lahat. Isang napakasamang panaginip. Napa-knock on wood ako sa kama. Akala ko totoo na. Mabuti na lang nagising ako kaagad. Ayaw kong maging bilanggo ng isang bangungot habang-buhay. Napangiti ako habang unti-unti akong bumabangon upang makapag-ayos. Sabi kasi nila kabaligtaran daw lahat ng panaginip. Kung malungkot ang napanaginipan, ang ibig sabihin daw nun ligaya. Salamat sa panaginip, isa siyang senyales sa akin na ipagpatuloy ang gagawin ko ngayon. Naalala ko ang sinabi ni Jerome:

“Ginagawa ko ‘to para sa kaligayahan ko. Dahil kaligayahan ko si Russel. Makita ko siyang masaya, masaya na rin ako…”

Pagkatapos ba nito magiging maligaya na rin ako? May malaking pagkakaiba ba ang ligaya sa saya? Ito ang mga tanong na nanuyot sa utak ko habang naliligo ng mabilisan. Katulad ng tubig na umaagos, kasama ring nawala ang mga agam-agam ko. At tuluyang nakalimutan ang isang panaginip.

“Lance? Lance!?”

Si Luis ang kumakatok sa pinto. Malamang susunduin na naman ako para magalmusal sa labas. Walang mintis ang routine niya. Palaging kasali ako sa daily activities na pinaplano niya. Minsan nga naisip ko kung hindi ba nagsasawa ‘to sa akin.

“Sandali lang Luis ha? Nagbibihis kasi ako…”

Nagmamadali akong nagbihis ng pants at T-shirt. Pinagbuksan ko siya ng pintuan at buong lugod ko siyang pinapasok sa loob. Pormado na naman si Luis. Kahit kailan talaga umaakma ang mga damit niya sa kagwapuhan niya. Bukod pa dun bagong gupit pa si pogi. Fresh na fresh nga naman talaga ang dating.

“Oh? Saan ang lakad?” usisa niya sa akin.

Hindi ko alam kung ano ang isasagot ko. Hindi niya pa alam ang plano ko. Sasabihin ko ba o ano? Kapag sinabi ko, tiyak masasaktan ko siya. Kapag tinago ko naman, parang ganun lang din. Lalabas at lalabas din ang totoo. Mas mabuti pang habang maaga ipagtapat ko na sa kanya ang gusto kong mangyari. Mas maigi na wag ko na siya paasahin pa. Nakakaguilty man pero kailangan eh. Siguro nga naging panakip-butas siya sa loob ng isang taon. Bad ako noh? Sinubukan ko namang buksan ang puso ko sa kanya pero wala talaga eh. Mahirap talagang diktahan ang puso. Hindi talaga kayang mag-work. Mahirap pilitin ang hindi naman talaga nararamdaman. Parang isang mangga na kapag pinilit mong mahinog kapag tinikman mo maasim parin ang lasa.

“Luis, galing dito si Jerome kagabi…”

Hindi umiimik si Luis. Inaantay niya ang mga susunod na sasabihin ko. Halata ang kanyang mga mata na nakatingin sa aking mga daliri. Halatang sinisipat kung suot ko ba ang singsing na ibinigay niya. Unti-unti kong kinuwento sa kanya ang mga pangyayari kagabi kasama si Jerome.

“Humingi siya ng tawad sa akin. Sinabi niya ang totoo… hindi nila ako pinaglaruan…”

Biglang sumama ang pagmumukha ni Luis. Mula sa mala-anghel na ngiti nito napalitan ito ng nakakairitang mga sulyap. Halatang ayaw na makinig sa mga sasabihin ko. Parang may gusto siyang sabihin. At hindi nga ako nagkamali.

“gaano ka naman nakakasigurado?” isang tanong na nagpaisip din sa akin ng ilang segundo.

Muling bumalik sa aking gunita ang sinabi ni Jerome. Nagflash-back lahat ng mga salitang namutawi sa labi nitya. Mga salitang nagpahina sa aking puso. Ang mga salitang naging dahilan upang magpatawad at muling maniwala sa kanila. Iyon ang naging batayan ko kaya ako nakakasiguro ng husto.

“aalis na daw si Russel mamaya papuntang Dubai…Alas diyes nga daw ang alis.”

“aah, siya pala yung pupuntahan mo?”

Hindi na naman ako nakasagot. Hindi rin ako makatingin sa kanya ng diretso. Ayaw kong makasakit ng tao. Kaya naman ingat na ingat ako sa mga nais kong sabihin at ipakahulugan.

Kinuha ko ang maliit na kahon kung saan nakasilid ang singsing na ibinigay niya sa akin kagabi. Hinawakan ko ang kamay niya. Sa pagkakataong ito normal na ang temperature ng kanyang balat. Ramdam ko.

“Sorry…” sambit ko habang iniaabot ang kahon.

Ang isang salitang iyon na ang nagpaliwanag ng lahat kay Luis. Madaling rumehistro sa kanya ang mga nais kong sabihin na hindi ko masabi-sabi. Ngumiti lang siya at tumango. Halatang nagshift mood siya. Nagpanggap na okey lang. Nagsuot ng isang maskara at nagbitaw ng mga saloobin sa kanyang puso.

“Kung magpapayo ako bilang karibal ni Russel, hindi ako magpapakaplastik sasabihin ko talaga sa’yo na ‘wag mo na siyang puntahan, kasi minsan ka na niya nasaktan tiyak uulitin niya pa yun…dito ka na lang sa tabi ko, akin ka na lang…”

Inaasahan ko ang mga ganoong salita. Kaya naman nakinig lang ako sa kanya. Kailangan ko siyang pakinggan. Baka sakaling magbago pa ang isip ko.

“Pero ayaw kong maging selfish eh. Mahal na mahal kita Lance kaya ayaw kong nakikita kitang umiiyak o nasasaktan. Kahit hindi mo sabihin alam kong napipilitan ka lang kapag kasama mo ako…”

“Luis…”

“Lance, ipaglaban mo ang taong mahal mo lalo pa’t mahal ka rin niya. Saka ka lang sumuko kung hindi na patas ang nararamdaman niyo sa isa’t-isa.”

(mahal nga kita pero wala nang saysay pang ipaglaban kita kung hindi naman ako ang talagang laman niyan…)

Tumalikod sa akin si Luis. Ayaw niyang ipakitang tumutulo ang kanina pang naluluha niyang mga mata. Pinunasan niya ito at muli siyang humarap sa akin.

“kung iiyak ka man ulit, nandito lang ako handa pa rin akong makinig sa’yo… pero kung ito na yung kaligayahan mo, sana ‘wag mo kong kakalimutan ha? lagi kang laman nito…”

“Salamat, maraming salamat at naiintindihan mo ko…”

Tanging walang humpay na pasasalamat lang ang naisukli ko sa kanya. Hindi niya talaga ako iniwan. Palagi siyang nandiyan at nakikinig. Lagi niya akong nauunawaan. Alam kong nasasaktan si Luis. Nagpapanggap lang siya na okey lang sa kanya. Alam kong mamaya bibigay din ang damdamin niya. Alam ko kahit anong oras aagos ang mga luha sa huwad niyang mga ngiti. Nakaramdam ako ng awa. Pero alam kong ayaw ni Luis na nakakaramdam ako ng ganun kaya mas ninais niyang itago ang tunay na emosyon niya.

“sige na Lance bilisan mo na, 9:30 na, kailangan mo siyang maabutan…nandito lang ako, aantayin kita…”

“Luis ‘wag mo na ako hintayin, makakaabala lang ako sa’yo…”

“Ano ka ba naman? Kahit kailan hindi ka naging sagabal sa’kin, kaya sige na aantayin kita dito okey?”

“Luis? Please??? Wag na.”

“okey sige na nga, basta balitaan mo ko ha? Itetext mo ko kung ano ang mangyayari ha? Smile ka naman…magiging maligaya ka na niyan…”

Hindi ko alam kung ano ang mararamdaman ko. Alam ko kung gaano kasakit ang nararamdaman ni Luis ngayon. Ito na siguro yung sukdulan. Kailangan ko nang piliin ang nais ko. Mahirap magpaasa. Masakit din ang umaasa lalo pa’t alam mong imposible. Alam ko mahirap din magmahal, lalo na kung ang mahal mo ay may mahal ng iba. We cannot have the best of both worlds eh. Laging balanse. Siguro nga hindi ka okey ngayon
pero sa ibang aspeto perpekto ka naman.

Magkasabay kaming lumabas ng compound. Tahimik. Walang kibuan. Bago kami tuluyang naghiwalay hinawakan ni Luis ang kamay ko. Siguro ito na ang huling pagkikita namin o baka matatagalan na ulit. Sa pagkakataong ito hindi ko na tiningnan pa ang reaksyon ng mukha niya. Humiwalay na ako sa kanya pagdating namin sa terminal ng mga jeep. At siya naman hindi na rin lumingon pa habang papalayo.

Inantay pa ng driver na mapuno ang jeep. Ang init-init. Tirik na tirik ang sikat ng araw. Malas pa nga at napaupo ako sa anggulong sakto na nasisikatan ni haring araw. Nagantay pa ako ng ilang minuto bago tuluyang umandar ang sasakyan. Sa wakas, akala ko malilitson na ang likod ko sa init.

Mabilis na humarurot ang sasakyan sa daan. Hinatid ako sa dapat kong paroonan. Ito ang jeep na maghahatid sa akin sa kaligayahan. Tiyak na mabilis akong makakarating sa village. Nananalig ako!

“Aabot pa ako kay Russel. Saglit na lang.” bulong ko sa sarili ko.

Pagbaba ko ng sa village, halos tumatakbo akong pumasok sa loob. May mga nakaparadang pedi-cab sa gilid kaya naman imbis na maglakad sumakay na lang ako nagpahatid sa block 8. Baka kasi maligaw ako kapag nagmarunong ako.


“kuya, block 8… pakihatid na lang ako sa lot 18 dun hindi ko kasi alam yung bahay eh…”

“okey sige walang problema,” sagot naman ni kuyang pedicab driver.

Ito ang kauna-unahang pagkakataong nakapunta ako sa village. Ito ang kauna-unahang pagkakataong pupuntahan ko si Russel. Tiyak magugulat siya sa’kin. At magtataka siya kung ano ang sadya ko sa bahay nila. Nakakaexcite. Malapit na. Ilang minuto na lang.

“bosing, nandito na tayo…”

Ang bilis ah! minuto lang yata. Kung tutuusin pwede naman pa lang lakarin.

“kuya magkano?”

“kinse lang…”

Pagkabigay ko ng bayad, pumadyak na rin si kuya papalayo. Naiwan ako sa harapan ng bahay. Ito na ba ang bahay ni Russel? Tiningnan ko ang mga numerong nakapinta sa gate. Block 8, Lot 18 ang nakasulat. Ito na nga ‘yun. Bahay ‘to ng mahal ko.

Maganda pala ang bahay nila. Naka-grills lahat. Kulay maroon ang up and down nilang tahanan. Mukhang malawak din ang garahe sa loob. Kapansin-pansin din ang mga orchids na matatanaw mula sa labas ng bahay nila.

Biglang bumilis ang tibok ng puso ko. Kinakabahan ako. Kakatok na ba ako? Teka may door bell naman pala. Haaay! Paano ba?

“Sa ngalan ng kaligayahan…” bulong ko sa sarili ko.

Umatras muna ako. Humugot ako ng lakas ng loob mula dito sa puso ko. Si Russel ang nahugot ko. Siya lang naman ang laman nito eh. Siya ang dahilan kung bakit ako nandito.

Pinindot ko ang doorbell. Isa. Dalawa. Tatlo. Tatlong beses kong pinindot. Nagtahulan ang mga aso sa loob. Maririnig mo ang mga nagtatalunang mga aso sa loob ng kulungan nila. Malamang may mga lahi lahat.

Isang matandang babae ang nagbukas ng gate. Minukaan pa ako at tiningnan maigi.

“ano po yun?” tanong niya sa akin.

“kaibigan po ako ni Russel, nandiyan po ba siya?”

“Si Russel ba kamo? ay naku! Iho, kakaalis lang kani-kanina lang… “

Hindi ko inaasahan na ganun ang isasagot ng matanda. Hindi ako makapaniwala sa sinabi niya. Tumingin ako sa aking relo. Saktong alas-10 na ng umaga. Bakit ganun? Sinigurado kong tama ba ang narinig ko mula sa kanya.

“Umalis na po?”

“Oo iho, umalis na…”

Hindi man lang ako umabot. Hindi ko man lang nasabi ang gusto kong sabihin. Hindi ko man lang siya nayakap bago siya umalis. Huli na ang lahat. Unti-unting nanghina ang mga kalamnan ko. Ang kaba ay napalitan ng kirot. Parang nilalamutak ng dahan-dahan ang umaasa kong puso.

“Kailan po ba siya babalik dito sa Pilipinas?”

“Mukhang matatagalan pa iho. Doon niya na kasi ipagpapatuloy ang pag-aaral niya kasama niya dun yung kapatid niya… alam mo naman na silang dalawa na lang ang magkaramay… ulila na kasi sila… kawawang mga bata.”

“sige po, salamat na lang po…”

Hindi ko na nagawa pang makipagkwentuhan sa matanda. Gustuhin ko mang mang-usisa pa pero kumikirot na ang puso ko. Parang hindi ko na alam ang mga susunod na gagawin. Wala na si Russel. Hindi ko man lang siya naabutan. Siguro, hindi nga talaga kami para sa isa’t-isa. Siguro hanggang dito na lang talaga.

“Russell…” tanging nasambit ng aking diwa.

Nilakad ko na lang ang village palabas. Parang gusto ko na ring lakarin simula village pauwi ng dorm. Parang kasing nasa state of shock parin ako. Hindi ko talaga alam. Basta nakakaramdam ako ng sakit dito sa loob ko. Pamilyar na kirot na lagi kong nararamdaman. Kung tutuusin dapat sanay na ako sa ganitong pakiramdam, pero parang bago lagi kapag ito ang umaatake.

Sumakay ako ng jeep na maghahatid sa akin pauwi ng dorm. At ito rin siguro ang sasakyang maghahatid sa akin sa dapat kong harapin.

Bumaba ako sa harapan ng HBC. Malapit na kasi ito sa dorm. Ilang minutong paglalakad na lang makakauwi na ako. Okey ang lahat (iyon ay sa pagkakaalam ko). Hindi ako iiyak. Ayaw ko ng umiyak noh! Tama na. Oo, napakasaklap pero ito na yun eh. Ito na yung kapalaran siguro naming dalawa ni Russel na kailangan naming harapin at tanggapin ng maluwag. Wala rin namang mangyayari kung hahagulgol na naman ako. Nakakasawa na kasi eh. Pagod na ako. Pagod na pagod na.

Sa mundong ito, kung talagang para sa’yo ang isang bagay kahit pagbalik-baliktarin man natin para sa iyo pa rin ‘yun. Babalik ‘yun. Pero kung hindi talaga para sa’yo kahit magtiyaga kang mag-antay buong buhay mo, hindi talaga mapapasa’yo.

Siguro nga hindi siya talaga para sa akin.

Aktong papasok na ako ng compound ng may mapansin akong isang lalaking nakatayo sa tapat ng pintuan ng aking dorm. Inaantay yata ako. Pamilyar ang tindig niya. Kaya naman pala. Si Luis, matigas ang ulo at inantay pa talaga ako.

“diba sabi ko sa’yo wag mo na akong hintayin?”

“pasensya ka na, hindi kasi ako mapakali eh… kinakabahan ako para sa’yo… oh ano? Kamusta? Anong balita?”

Interesadong-interesadong malaman ni Luis ang mga nangyari. Pero parang wala akong balak magkwento. Kaya naman isang iling lang ang isinagot ko sa kanaya.

“oh bakit?” usisa niya.

Hindi ko napigilan ang sarili ko. Mahirap pala magsalita ng tapos. Humagulgol ako sa harap niya. Tuloy-tuloy na umagos ang luha ko. Walang patid na umagos. Bawat patak puro pagsisisi. Bawat sakit puro panghihinayang.

Niyakap ako ng mahigpit ni Luis. Dinamayan niya ang pighati ko sa pamamagitan ng kanyang mga yapos. Hinayaan niya lang akong umiyak ng umiyak. Hindi niya akong iniwang nagiisang lumuluha. Sinabayan niya pa ako sa pagiyak. Hindi ko alam kung ano ang iniiyakan niya. Siguro naaawa siya sa’kin.

“wala na siya Luis, hindi ko na siya naabutan…”

Pinunasan niya ang mukha ko. Gamit niya ang panyong unang pinahiram niya sa akin.

“tama na yan Lance, may nagmamahal pa naman sa’yo…may reserba pa.” sambit ni Luis habang inaakay ako papasok ng dorm.

Reserba. Isang napakasakit na salitang narinig ko mula sa kanya. Hindi ko alam kung bakit ako nasaktan. Siguro masakit din sa kanya ang salitang yun.

“Luis…”

“tama na Lance, alam ko… wag na. sige na maupo ka muna diyan at bibili muna ako ng makakain natin ha? Magtetake-out na lang ako. Ano ba gusto mo?”

Hindi ako umimik.

“O sige, kahit ano na lang… French fries, tipong ganun ha?”

Nababakas sa mga mata ni Luis ang kaligayahan. Masaya siya alam ko. Hindi niya maitatatgo sa akin yun.

“Lance, kung ako ang pipiliin mo hinding-hindi ka na iiyak… nandito lang ako lagi, handa akong maghintay…”

Iyan ang mga katagang binitawan ni Luis bago siya lumabas ng dorm upang bumili ng makakain. Malaman at diretso. Ramdam ko ang sinseridad. Pero parang walang patol sa akin.

Ngayon nagiisa ako. Ano ang gagawin ko? Kailangan ko bang hintayin si Russel ng ilang taon na nasa Dubai o kailangan kong hintayin si Luis na nandiyan lang sa kanto at ilang minuto lang ay babalik din kaagad?



--- itutuloy

NEXT CHAPTER: LAST CHAPTER: "DESTINY"

Read more...

AKO si DESTINY (CHAPTER 15: “SIGN”)

"AKO SI DESTINY"
(a heart-warming love story)
By: PAULKIAN
http://paulkian.blogspot.com/

“I am afraid of losing my life except for my life itself because my life is you.
I am afraid I die and not to be able to be there for you.
I am afraid of with empty heart.
I am afraid of loneliness within death.
I am afraid of a God that will not give me the chance of seeing you again…”

---unknown

CHAPTER 15: “SIGN”

(“Ala-diyes ng umaga ang alis niya … block 8 lot 18 ang bahay nila. Huwag ka sana mag-dalawang isip. Itinutuwid ko na ang mga pagkakamali dati, ‘wag mo na sanang
baluktutin pa.”

Umalingawngaw sa aking gunita ang mga binitiwang salita ni Jerome. Iyon ang mga kataga ng pag-asa. Mga salitang nagpabago sa mga desisyon ko. Mga salitang naging dahilan upang muling patibukin ang kinalawang kong puso. Nasa akin naman talaga ang huling desisyon. Sarili ko rin ang makapagbibigay ligaya sa akin. Ako lang ang natatanging susi para maituwid ang baluktot na nakaraan.

Patuloy na umaalingangaw sa aking isip lahat ng kaganapan kagabi habang nagmamadali akong nag-gagayak. Paulit-ulit. Parang walang katapusan. Alas 10 ng umaga aalis si Russel. 9:00 na kaya naman kailangan ko nang magmadali.

Ang weird ng araw na ito. Parang ang dilim ng ambiance. Parang magulo. Oo alam kong makalat ang dorm ko pero bakit parang may bahid ng kalungkutan? Saan ba nagmumula ang lungkot? Tapos kakaiba pa ang dilim. Tipong napakalabo sa paningin ko. Ang dilim-dilim hindi lang sa loob ng dorm pati na rin sa labas. Parang uulan pa yata ng malakas mamaya. Sinilip ko ang kalangitan mula sa bintana. Kapansin-pansin na ang mga namuong mga nimbus clouds. Parang nakakatakot ang paparating at nagbabadyang ulan. Siguro napakalakas nun at tiyak biglang buhos ‘yan mamaya. Wala pa naman akong payong kaya kailangan kong magmadali upang hindi ako maabutan ng ulan sa daan.

Hindi ako dapat magpadala sa lungkot at takot kaya binuksan ko ang ilaw. Pundido na rin pala ang nagiisang lampshade ko sa dorm. Kaya naman napilitan akong magsindi ng kandila. Isang puting kandilang magbibigay liwanag sa kadiliman ng aking silid. Itinirik ko ang liwanag sa lamesa. Naniniwala ako na simbolo ito ng pag-asang magiging maayos na ang lahat sa pagitan namin ni Russel. Ang liwanag na magbubuklod muli sa aming dalawa upang maging maligaya, walang problema, at wagas ang nararamdaman sa isa’t-isa.

Naalala ko ang unang araw na nakarating si Russel ng dorm. Umuulan ng malakas noon. Laging parte ang ulan sa mga mahahalagang kaganapan sa buhay naming dalawa. Saglit na oras na lang at magiging saksi na naman ang ulan sa muli naming pagtatagpo. Magiging maayos na ang lahat. Alam ko pagkatapos ng ulan ay muli rin namang magliliwanag. At sa mga puntong iyon okey na kami ni Russel. Tiyak ‘yun. Sandaling oras na lang Russel, hintayin mo ako. Malapit na.

Pagkatapos kong maligo, namili ako ng isusuot na damit. Wala na akong panahong mamalantsa kaya itong itim na polo shirt na lang ang susuotin ko. At saka matagal-tagal ko na ring hindi naisusuot ‘to. Huling suot ko dito kung hindi ako nagkakamali, libing pa ni Papa ‘yun. Parang ang liit na nga sa akin eh. Tumaba yata ako.

Hinipan ko na ang apoy ng kandila. Kasabay ng paglisan ng apoy, dumagundong ng malakas. Isang kulog na nagpamadali sa akin upang lumabas na ng dorm. Iniwan ko muna ang dorm na nagkukubli sa dilim.

Grabe talaga ang dilim. Parang takip-silim na. Parang may eclipse na hindi maipaliwanag. Aligaga akong lumabas ng compound. Napansin ko ang mga kumpulan ng tao sa labas. Parang may pinagkakaguluhan. Karamihan sa kanila ay nakatingin sa akin. Parang may gustong sabihin na ewan. Ang weird talaga, o baka mga tsismosa lang talaga sila. At dahil wala akong panahon maki-usyoso, binilisan ko na ang lakad ko papunta sa terminal ng mga jeep. Ang mga tao nga naman kapag walang magawa kung sinu-sino na lang napag-tritripan.

Mabilis akong nakasakay. Parang isang kurap lang din napuno na kaagad ang sasakyan. Napansin ko na parang halos lahat ng pasahero may payong. Halatang handa na sila sa paparating na ulan. Samantalang ako walang dala kahit isang rain gear. Nainggit tuloy ako. Kapag inabutan ako ng ulan mamaya tiyak basang sisiw ang labas ko nito. Hindi bale nang mabasa, kung ang kapalit naman ay walang humpay at naguumapaw na kaligayahan kahit maligo pa ako sa ulan wala akong pakialam.

“Ma, bayad po…” winika ko habang iniaabot ang mga barya.

Parang walang naririnig ang mga tao sa loob ng jeep kaya naman inulit ko ulit ang sinabi ko.

“Bayad po isa lang…”

At talaga nga namang walang kahit isang nag-atim na kunin ang bayad ko. Hindi ko alam kung mga tamad ba at busy sa mga kakwentuhan nila o sadyang bingi lang talaga sila.

Medyo nangangawit na ako kakaabot kaya muli akong nagsalita ng malakas at sinigurado kong maririnig na nilang lahat.

“Bayad po! Pakisuyo po!”

Sa wakas! Isang batang babae ang lumingon at nagabot ng bayad ko sa driver. Nginitian pa ako ng bata. Para pa ngang pamilyar sa akin ang mukha niya. Saan ko nga ba siya nakita?

Mabilis na umarangkada ang jeep sa kalye. Malapit-lapit lang naman ang village nina Russel kaya hindi na ako nagpakakampante sa loob ng jeep dahil anytime bababa din naman ako. Inubos ko ang oras ko kakaisip kung saan ko ba nakita ang batang babaeng nag-abot ng bayad kanina.

Lihim akong napangiti nang maalala ko kung sino ang batang babae. Siya yung batang nagmamayari ng kulay pulang boomerang. Ang batang nambato nito sa akin. Oo nga siya nga ‘yun. Naalala ko na naman ang boomerang na kapag ibinato mo sa ere ay babalik din sa’yo. Sa mundong ito, kung talagang para sa’yo ang isang bagay kahit pagbalik-baliktarin man natin para sa iyo pa rin ‘yun. Babalik ‘yun. Pero kung hindi talaga para sa’yo kahit magtiyaga kang mag-antay buong buhay mo, hindi talaga mapapasa’yo.

Biglang nagkabuhol-buhol ang trapik sa daan. Nakakapagtaka kasi kanina napaka-smooth pa ng biyahe. Usad pagong na ang lahat ng sasakyan. Kung kailan ilang kanto na lang ako mula sa village saka naman nagkatrapik. Nine-thirty na, kailangan ko nang magmadali. Baka hindi ko siya maabutan. Naghintay muna ako ng ilang minuto, umaasang bibilis ang takbo ng sinasakyan kong jeep. Ngunit parang taon ang bibilangin kung hahayaan ko lang na maghintay.

Isa-isang nagbabaan ang mga pasahero. Ito ang naging hudyat ko upang bumaba na rin. Tutal naman ilang kanto na lang ang layo mula sa village kaya lalakarin ko na lang ‘to. Mabilis akong naglakad kasabay ng mga taong nagbabaan na rin sa iba’t-ibang jeepney.
Habang papalapit ng papalapit ako sa bukana ng village, napansin ko ang kumpulan ng mga tao sa gitna ng daan. Kaya naman pala nagkaroon ng traffic, may kung anong komosyon ang nagaganap dito. Bakit? May rally ba? Artista? Banggaan?

Sa wakas natunton ko na rin ang harapan ng village. Ilang minuto lang ang binuno ko. Hiningal yata ako ng masyado. Halos takbuhin ko na kasi para lang hindi makapag-aksaya ng oras. Pero hindi naman ako nakaramdam ng pagod.

“Aabot pa ako kay Russel. Saglit na lang.” bulong ko sa sarili ko.

Si Russel ang dahilan kung bakit hindi ako napapagod. Siya ang dahilan kung bakit hanggang ngayon hindi ako napapagod magmahal.

Naaliw ako sa mga taong nakikiusyoso sa gitna ng daan. Tao nga naman, likas na tsismoso. Nakakaintriga na talaga kung ano ang kaganapan dun. Parang may naaksidente yata. Parang may nasagasaan. Bigla akong kinilabutan. Napakabilis bawiin ng Diyos ang buhay. Sa sandaling ikumpas Niya lang ang kamay Niya, kahit hindi ka pa handa mawawala ka sa mundo. Kapag tapos na ang nakatakdang layunin mo, wala ng extension pa.

Nakasalubong ko ang mga babaeng nagtatakbuhan papalabas ng village. Nakakakilabot ang bawat hangos nila. May umiiyak. Meron din namang parang tuliro. Yung isa may isinisigaw. Malabo yung mga salita kaya hindi ko masyadong maintindihan. Ngunit habang papalapit na sila sa akin luminaw din ang mga salitang nais niyang pakawalan.

“Si Russel ‘yun!!! Si Russel!!!”

Napahinto ako sa aking paglalakad papasok ng village. Tama ba ang narinig ko?

Muling inulit ng babae ang isinisigaw niya:

“Si Russel ‘yun!!! Si Russel!!!”

Bumilis ang pintig ng aking puso. Sa sobrang lakas ng tibok nito halos nabingi na ang tainga ko sa paligid. Hindi ko alam kung anong puwersa ang humatak sa katawan ko upang magtungo sa kumpulan ng mga tao sa daan. Kinukutuban ako ng masama. Nakikipagsabayan ang kulog sa pabilis na pabilis na pump ng aking puso.

Sinilip ko kung ano ang mayroon. May isang lalaking nakabulagta at duguan. Hindi ko makita. Masyadong marami ang tao. Halos hindi na nga mahulugan ng karayom ang daan sa sobrang dami ng usisero. Hindi ako nagpapigil. Kailangan ko siyang makita. Nakipagsiksikan ako sa mga tao. Buti na lang nagpaubaya silang magparaan upang makapunta ako sa harapan.

At hindi ko inaasahan ang aking nakita. Nangatal ako. Nanginig ang buong katawan ko. Nanlamig ang pisngi ko.

Tumingin ako sa mga taong nakapaligid. Halos walang reaksyon ang mga mukha nila.

Hindi ko alam ang gagawin ko. Totoo ba ‘to? Bakit may mga dugo?

Muling kumulog ng malakas. Biglang pumatak ang luha mula sa aking kaliwang mata. Dahan-dahan akong lumuhod at pinakiramdaman ko ang lalaking nakahandusay sa semento. Kilala ko siya. Bakit nandito ka? Anong ginagawa mo rito?

Niyakap ko siya ng mahigpit. Halos ipininta na ang kanyang dugo sa buong katawan ko dahil sa higpit ng pagkakahagkan ko sa kanya. Hindi pupwede ‘to! Hindi ‘to totoo! Hindi nangyayari ‘to!

“RUSSSSSEEEEEELLLLL!!!!!!”







Dumagundong ang kulog. Biglang bumuhos ang malakas na ulang nagpahawi sa mga tao sa paligid namin ni Russel. Hindi ko siya iniwan sa gitna ng daan. Niyakap ko siya ng mahigpit habang nakikiayon ang langit sa bawat hagulgol ko.

“Russel, wag mo kong iiwan…bumangon ka diyan…” tanging naibulong ko sa kanya.

Ngunit hindi ko magising ang kanyang ulirat. Mas hinigpitan ko pa ang pagkakahawak sa kanyang kamay.

“Tulungan niyo kami! Tumawag kayo ng ambulansya!!!”

Parang walang naririnig ang mga tao. Mas malakas pa yata ang patak ng ulan kaysa sa sigaw ko.

“Nandito na ako Russel… wag mong ipipikit ang mata mo…”

Hinigpitan ko ang pagkakayakap ko sa kanya. Kasabay ng paparating na ambulansya, umalingawngaw ang boses ko sa daan.

“RUSSSSSEEEEEELLLLL!!!!!!”

At tuluyan na siyang bumitaw mula sa pagkakakapit. Tuluyan na niya akong iniwan.)




---itutuloy

NEXT CHAPTER: CHAPTER 16: “EXODUS”

Read more...

AKO si DESTINY (CHAPTER 14: “KARMA” )

"AKO SI DESTINY"
(a heart-warming love story)
By: PAULKIAN
http://paulkian.blogspot.com/

“If you really love someone, you’re willing to take the most dangerous risks of your life. But if you love someone truly that love will make you survive out of your miseries.”

CHAPTER 14: “KARMA”

Oh? Bakit nandito ka?

“may kailangan tayong pag-usapan.”

“Jerome, wala na tayong dapat pag-usapan. Tapos na ang lahat sa pagitan natin, at sa pagitan namin ng boyfriend mo.”

Pagkalipas ng isang taon ngayon lang kami nagkaharap ng “girlfriend” ni Russel. Tulad ng nakagawian niya, laging hindi ko inaasahan ang mga dalaw niya dito sa dorm. Alam ko sa tuwing pupunta ‘to dito may bomba siyang pinapasabog. Tapos iiwan niya akong sugatan.

Parang ang laki ng pinagbago niya. Halata ang pagbagsak ng katawan. Ang dating malaman na Jerome ay nangangayayat na ngayon. Kapansin-pansin din ang dating kutis porselana niyang balat na medyo nangitim na rin. Tipong parang lagi siyang babad sa init ng araw. Pinag-piyestahan na rin ng tagiyawat ang mukha niya. Sa pagkakakilala ko kay Jerome isa siyang banidoso at maarte pagdating sa pagpapagwapo. Ngunit nung mga oras na iyon parang pinabayaan na niya ang natatanging puhunan niya para mapansin.

“meron kang dapat malaman…” sambit ni Jerome habang pinipilit niyang makapasok sa loob ng dorm.

Napahinto ako sa pakikipagbuno upang maisara ang pintuan. Ano pa ba ang dapat kong malaman? Sarado na ang kasong ito para sa akin. Guilty na ang hatol sa inyo. Bakit kailangan pang magpaliwanag?

Kaya naman isang napaka-pilosopong banat lang ang inabot niya sa akin.

“Ano? Na may handaan para sa 3rd year anniversary niyo? Engaged na kayo? O baka naman ikakasal na kayo? Ha!ha!ha! Ano bang kalokohan ‘to Jerome!? Ano pa bang gusto mo ha? Nilubayan ko na kayo. Nasa iyo na si Russel, kaya utang na loob lubayan niyo na rin ako!”

Aktong isasara ko ang pinto nang nagpahabol siya ng mga salitang pumilit sa damdamin ko upang i-entertain siyang muli. Hindi ko matitiis na hindi ako sasagot sa bawat sinasabi niyang dumudurog na naman sa puso ko.

“Wala ka pa rin pinagbago Lance… Ikaw pa rin ang dating Lance na kilala ko. Hindi mo pa rin kayang ipaglaban ang taong mahal mo… Ang tanga mo!”

“Ganyan mo ba ako kakilala? Oo. Siguro nga tanga ako, siguro nga ako na ‘yung gago. Isa akong napaka-laking gago sa mundong ‘to! Bukod sa pagiging tanga at gago natuto na din akong magpanggap. Pero hindi ko kayang dayain eh. Hindi ko kayang dayain itong putang- inang nararamdaman ko diyan sa putang-inang boyfriend mo! Kung alam ko lang na ikaw pala ang nagmamay-ari sa kanya, sana ako na ang umiwas. Sana noon pa ako nagpaubaya. Tulad ng ginawa kong pagpapaubaya sa’yo.”

Pigil ang bawat hininga ko habang gumaganti sa mga salitang binabato niya sa akin. Hindi ako iiyak. Isinumpa ko ‘yun. Sapat na ang mga luhang nasayang noon. Ginto na ang halaga nito ngayon. Ang mga luha ko ay mas mahal pa sa mga pilak na ibinayad kay hudas. Kaya naman hindi ako iiyak sa harap ng isang hudas.

“Hindi na ako ang laman ng puso niya. Ikaw na ang nagmamay-ari nun. Mas pinili ka niya. Mahal na mahal ka ni Russel. Tanggap ko. Tanggap ko na Lance na hindi na niya ako mahal. Tanggap ko na hindi na namin maibabalik ‘yung dati. Kahit masakit tanggap ko kasi mahal na mahal ko siya!”

Napapailing na lang ako sa mga pinagsasabi niya. Magaling kang artista Jerome. Napakagaling mo!

“naalala mo ‘yung gabing nagkaharap-harap tayo sa mcdo? ‘yun din ang gabing nakikipaghiwalay siya sa akin. Kasi mas pinili ka niya. Napakasakit nun Lance. Ang sakit-sakit pala dito…”

“so, pumunta ka dito para isumbat sa akin ‘yan? Pumunta ka dito para maghugas kamay? Nasa harapan mo na ang gripo, simulan mo na dahil alam kong mahihirapan kang linisin ang mga kasalanang nagawa mo!”

Unti-unting bumigay ang emosyon ni Jerome. Isa-isang butil ng luha ang unti-unting nalaglag mula sa kanyang mata. Kasabay nun mabilis siyang nagnakaw ng yakap mula sa akin. Hinagkan niya ako ng mahigpit upang hindi ako makapiglas. Hindi ko na sinubukan pang


kumawala mula sa kanya, sa halip dinama ko ang bawat yapos niya. Puno ng sinseridad iyon. Puno ng pagsisisi. Ngayon ko lang naramdaman iyon mula kay Jerome. Kasabay ng bawat hagulgol niya sinambit niya ang mga salitang dumurog sa damdamin ko.

“ito na siguro ang karma ko. Nakakarma na ako sa kabila ng mga nagawa ko sa’yo noon. Patawarin mo ako hindi ko sinasadya…”

“Dapat lang Jerome, kasi pinaglaruan ninyo akong dalawa eh! Malinaw ‘yun! Napaka-linaw nun sa’kin. At kung pumunta ka dito para humingi ng tawad, matagal ko nang ibinigay sa inyo ‘yun… kaya please tigilan na natin ‘to…tapusin na ‘to, pagod na ako…”

Bumigay na rin ang kanina ko pang pinipigilang emosyon. Akala ko suot pa rin ng puso ko ang maskara ng poot. Akala ng mata ko lusot na siya upang hindi na mapagod muli. Akala ko nakalimutan ko na kung papaano patuluin ang luha ko sa aking mukha. Hindi pa pala. Nakalantad na pala ang tunay na mukha ng hinagpis. Kahit papaano marunong pa rin palang lumambot ang bato kong puso. Ang salitang pagpapatawad ay mas epektibo pala kapag dinadama mo. Wala palang saysay ito kapag salita lang ang gumuhit sa ere na mistulang hangin lang na dumaan.

Mas lalo akong naiyak sa ginawa ni Jerome. Lumuhod siya sa harapan ko upang magmakaawa. Nanlimos siya ng kaunting pagkakataon upang buksan ko ang isinara kong tainga at damdamin.

“Sa kahuli-hulihang pagkakataon Lance please maniwala ka sa akin. Kilala mo ko. Kahit minsan hindi ka namin pinaglaruan. Hindi ko maaatim na paiyakin ka ulit. Walang alam si Russel sa nakaraan natin. Alam ng Diyos Lance. Pagkakataon na ang naglapit sa inyo. Tadhana na ang nakipaglaro sa atin…”

“Jerome…please…”

“Lance alam ko si Russel pa rin ang nilalaman ng puso mo… at ganun din siya sa’yo. Wag mong sayangin ang panahon sa galit at maling pag-aakala. Kung ako sa’yo ipaglaban mo ang taong nagmamahal sa’yo ng tunay lalo pa’t mahal na mahal mo rin ang taong yun.”

Sa mga sandaling ito nangibabaw na ang aking atensyon sa kanya. Ibinalik ko ang pagtitiwalang minsang nawala. Oo, tama si Jerome kilalang-kilala ko siya at ganoon din siya sa akin. Kaya naman isinantabi ko muna ang poot na dapat ay hindi na pinagyabong pa. Ikukubli ko muna ang pait ng nakaraan. Dahil sa pait nito wala akong pinakinggan. Muli akong maniniwala na ang bawat salitang bibitawan ni Jerome ang huhupa sa nagwawala kong damdamin. Muli akong aasa na ang bawat sasabihin niya ang muling makapagpapabuo ng nagkalas-kalas na puzzle ng buhay namin. Ito ang tunay na Lance. Muli kong ihaharap sa kanya.

“hangga't may oras pa Lance, sabihin mo sa kanya ang nasa loob mo. Pupunta na siya ng Dubai. Bukas na ang flight niya. Kung talagang mahal mo siya, ipaglaban mo!”

“Bakit mo ginagawa ‘to? hindi na dapat Jerome…”

“Ginagawa ko ‘to para sa kaligayahan ko. Dahil kaligayahan ko si Russel. Makita ko siyang masaya, masaya na rin ako… Alam ko hindi na ako ang kaligayahan niya, ikaw na ‘yun. Kaya kung gusto mong lumigaya ang taong mahal mo puntahan mo siya sa bahay nila bago siya umalis…”

Kung kaligayahan bang matatawag ang pagsuko sa laban siguro wala nang magnanais na maging maligaya pa. Totoo ba? Totoo ba ang sinabi ni Jerome na ipaglaban mo ang taong mahal mo hangga’t alam mong mahal ka pa nito? Papaano kung hindi na? Papaano kung naglaho na ang pagmamahal na yun? Susuko ka na lang din ba tulad ng ginawa ko dati kay Jerome? Susuko ka na lang din katulad ng pagsuko niya kay Russel dahil iba na ang mahal nito? Iyon ba ang kaligayahang sinasabi niya? Kailangan may masasaktan kapalit ng isang kaligayahan?

“Ala-diyes ng umaga ang alis niya … block 8 lot 18 ang bahay nila. Huwag ka sana mag-dalawang isip. Itinutuwid ko na ang mga pagkakamali dati, ‘wag mo na sanang
baluktutin pa.”

Nilisan ni Jerome ang dorm. Sa puntong ito siya ang umalis na sugatan. Ang bombang pinasabog
niya ang nagdulot sa puso niya upang masugatan ng husto. Samantalang para sa akin ang bombang iyon ang nagdulot sa akin upang muling maguluhan. Tinanggal ko na ang maskara. Tapos na ang isang taong pagpapanggap. Kailangan ko nang harapin ang katotohanang mahal na mahal ko si Russel.

Isinara ko ang pintuan ng dorm. Tinungo ko ang kinalalagyan ng singsing na ibinigay ni Luis. Muli kong ibinalik iyon sa loob ng kahon. May ibang taong mas karapat-dapat magsuot nun. Mas karapat-dapat sa ibinibigay na atensyon ni Luis.

Bukas muli akong magmamahal. Bukas susundin ko ang tibok nito. Dahil ito ang kaligayahan ko. Kung umiyak man akong muli, alam kong parte ng kaligayan ang masaktan. At kahit sa kahuli-hulihang patak ng luha ko wala akong pagsisisihan. Dahil sa pagmamahal na’to natuto akong lumaban at maging matapang.



---itutuloy

NEXT CHAPTER: CHAPTER 15: “SIGN”

Read more...