(AKO SI DESTINY 2)
Have you ever felt the same?

By: PAULKIAN

http://paulkian.blogspot.com/

"DONT LOOK FOR HIM/HER, JUST WAIT... ONCE YOU FOUND IT, JUST DO EVERYTHING YOU CAN TO MAKE THAT PERSON STAY... BUT WHEN AGAIN FAILS, NEVER REGRET. BE HAPPY INSTEAD... AT LEAST SINUBUKAN MO ULIT AND YOU WERE NEVER A LOSER!!!'" ---unknown

CHAPTER 15: “NEUVOJA”

Humiga ako sa malamig na yero. Pinagmasdan ang mga bituin na nagkalat sa langit. Ito ang bago kong tambayan: ang rooftop. Dalawang linggo na akong nagbababad dito sa ilalim ng liwanag ng buwan. Gabi-gabi. Gabi na kung saan malungkot at walang karamay.

Nag-resign na rin ako sa trabaho. Immediate resignation. Ang press relaease ko sa opisina ay mag-a-abroad na ako. Nagising na lang kasi ako isang araw na hindi pala sa call center ang mundo ko.

Silent treatment naman sila nanay at tatay sa bahay. Hindi ako nagmamalaki. Isang senyales nga ng pagpapakumbaba ang pag-balik ko sa bahay, ang pag-mano sa kanilang dalawa. Siguro nga hindi pa sila handang harapin ang katotohanan. Hahayaan ko na lang muna. Hindi gagaling ang sugat kapag lagi mong kinakalikot. Baka lalo lang ma-impeksyon kapag pinagpilitan. Pare-pareho kaming nasaktan sa mga nangyari. Siguro hindi pa ito ang tamang panahon upang pag-usapan. Darating din ang tamang timing kung saan magiging maayos rin ang lahat. In God's time.

Simula nung iniwan ako ni Russel na nag-iisa sa harap ng puntod ni Lance. Duguan. Unti-unting nasasaktan, hindi na siya nagparamdam ulit. Ilang text, tawag, at e-mail na ang ginawa ko pero wala pa rin. Nagising din ako isang araw na nag-iisa na lang ako sa pangarap na binuo ko. Mukha na akong tanga.

Na-mi-miss ko na talaga siya. Palagi ko na lang siya iniisip... Siguro nga talagang kakalimutan na niya ako, o baka nakalimutan na nga niya ako. 'Di ko alam kung bakit ako nasasaktan ng ganito, siguro nga minahal ko na siya sa maikling panahon na 'yun... 'Di ko pa rin matanggap hanggang sa ngayon kung bakit nagkaganito... Hindi pa rin ako makapaniwala... Sa ngayon hindi ko alam kung ano ang tama... 'Di ko alam kung tama bang ginugulo ko pa rin siya. Aaminin ko, ang lakas ng impact niya sa'kin. Hindi ko alam kung bakit. Maniwala man kayo o hindi, nahihirapan talaga ako. Nakakatawa man kung paniniwalaan niyo nga ako. Hindi ko alam kung sapat na ba ang nilalaman nito para mapaniwala ko siya sa nararamdaman ko at pinagdadaanan ko ngayon...

Ang tanging magagawa ko na lang siguro ay unawain siya kung ano man din ang nararamdaman at mga balak niya... kahit alam kong mahirap...

Siguro, matatagalan pa'to.

Kung ano man ang kahihinatnan, o kung makasalubong ko man siya diyan sa tabi-tabi o muli siyang magparamdam... Sana siya parin yung Russel na nagpakulay sa dating jologs kong pamumuhay...

Haaaay, ang jologs ko nga talaga... :(

"I will be honest this time... This will really be the last time i'll be talking about my feelings... I hope maging masaya ka.. mahirap kasi eh.. Miss na talaga kita Russel... Ang daya mo talaga ha? Iniwan mo na kagad ako... kung kailan naman. Hindi man lang kita nayakap. Hindi ko man lang naparamdam sa'yo kung ga'no ka kahalaga sa'kin. Ma-mi-miss talaga kita Russel. As in sobra!"

Iyang ang huling mensaheng pinakawalan ng telepono ko patapon sa cellphone ni Russel. Huli na'to, pangako ko sa sarili ko. Hindi ko inaasahan ang mabilis niyang tugon. Siguro nairita na siya sa dami ng mensaheng pinaulan ko sa kanya nitong mga nakaraang araw. Tulad ng dati, simple lang ang sagot niya. Ngunit malaman at masakit.

"Luis, sna wag mo nman srilinin ang sakit. Ptawad tlaga sa gnawa ko. Hindi ko cnasadya ang mga skit na pinagdadaanan mo ngaun. If only i can do sumting about it. I'm really sorry..."

Pinigilan ko ang sarili kong hindi na mag-reply. Parang unti-unting gumuho ang lahat. Mas lalo kong naramdamang nag-iisa na lang ako. Pero minsan akala natin tinalikuran na tayo ng lahat. Ngunit may ilang tao paring haharap sa'yo para patunayan na hindi dapat sumuko.

Sa ngayon dapat kong pakinggan ko ang payo sa aking ng nakababata kong kapatid na si Lara:

"Kuya, just keep on believing that you can still go on. Life doesn't end with failures...kahit sa relationships man. It's just a start of a new beginning. You'll soon realize, you'll be happier even without that someone special. Sa susunod kuya, ma-inlove ka man, sa babae man o lalaki, don't fully give everything. Spare even a single percent for yourself! That's the best lesson I've ever learned after loving too much... 'yan ang natutunan ko kay Marlon"

Siguro nga hindi na naman ako nagtira ng kaunti para sa sarili ko. Siguro nga binigay ko na naman lahat. Nagtiwala

sa isang bagay na walang kasiguraduhan. Nahihiya tuloy ako sa sarili ko. Hindi naman kasi ito ang unang pagkakataong nasaktan ako. Tama si Lara. At siguro nga saka mo matutunan lahat-lahat kapag nasaktan ka na tulad ng nangyari sa kanila ng ex niyang si Marlon.

"You'll find someone soon, who can make you feel loved and happy... just trust God and you'll totally forget everything that had happened in the past... Don't feel bitter bout love... don't feel bad as if u feel you were deceived and that no one cares for you... your friends are there for you. Nandito pa ako kuya."

"Well, well, well... ano 'tong mga bitter-bitter na naririnig ko? At bakit English only policy dito sa rooftop ah Lara?" entrada ni Jhen, suot ang off shoulder niyang blouse.

Nasira ang moment naming magkapatid. Tumayo si Lara at bumeso sa kanyang ate Jhen.

"Ito kasing si Kuya, may mga drama..."

"ano ba itei, ang alam ko kaya ako pumunta dito kasi ako ang mag-dra-drama sa'yo..."

"Jhen, sabihin mo nga sa akin, masama ba akong tao?"

Kahit walang ka-ide-idea si Jennifer sa mga tanong ko at nangyayari sinagot niya pa rin ang 100 million dollar question ko.

"Luis, gaga! you're a wonderful person! sobra! Tangina. I don't know what's goin' on sa'yo ngayon pero syet! nandito kaming lahat para sa'yo. At kung usapang kabaklaang lovelife ang paguusapan, utang na loob Luis, malaki ka na at alam kong kayang-kaya mo 'yan!"

Napahinto ng ilang segundo si Jhen sa mga nasabi niya. Napagtanto niyang kasama pala namin si Lara.

"Ay sorry, what I mean to say is..."

"Okay lang friend, alam na nila."

Natatawang bumaba si Lara mula sa rooftop. Binigyan niya kami ni Jhen ng pagkakataon upang makapag-usap. Hindi talaga nagbabago si Jennifer. Taklesa parin. At bago pa kung saan mauwi ang usapan, iniba ko ang topic.

"Pumunta ako sa ospital niyo last week yata 'yun... Nakita kita kasama mo kuya mo saka si..."

Hinawakan ni Jennifer ang kamay ko. Napabalikwas ako sa mula sa pagkaka-upo sa bubong. Mahigpit ang kapit ng kaibigan ko. At kahit natatakpan ng anino ng poste ang mukha niya, kitang-kita pa rin ang bigat sa likod ng masayahin niyang aura.

"HIV positive si Kuya Andrei..."

Tuluyan nang humagulgol si Jennifer. Sa kauna-unahang pagkakataon nakita ko siyang magtangis. Hindi ko maintindihan. Dali-dali ko siyang niyakap.

"Luis, nasa early stage pa lang naman si kuya... maagapan pa naman 'yun diba?"

Patuloy sa pag-iyak si Jennifer. Hindi ko alam kung ano ba ang sasabihin ko.

"Akala ko Luis, okay lang na malaman kong bakla ang kuya ko. Masakit din pala, lalo pa't malalaman ko na may sakit siya..."

Nakaramdam ako ng pag-unawa sa sinabi ni Jhen. Hindi nga siguro ganun kadaling tanggapin ang totoo. Lalo na sa ganyang sitwasyon. Sitwasyong AIDS na ang usapan.

Si tatay, si nanay, at si Lara. Mahal na mahal ko sila. Alam kong mahal na mahal din nila ako o higit pa. Nauunawaan ko kung bakit ganun na lang din sila sa akin nang malaman nila ang tunay kong pagkatao. Hindi lang para sa kanila. Kundi para din sa akin.

At dahil hindi naman ako pinanganak kahapon upang hindi malaman ang mga bagy-bagay tungkol sa sakit na 'yun, hindi na ako nag-usisa pa kung paano nagsimula ang lahat.

"Wag ka na umiyak Jhen, malalagpasan ng kuya mo 'yan..."

"Paano kung hindi siya gumaling... himala na lang eh..."

"Gaga! Think Positive!"

"tanga! HIV positive nga eh!" sabay tawa ng malakas.

Napatawa ko ang luhaang Jennifer. Lalo ko siyang niyakap ng mahigpit. Gusto ko pa sana siyang tanungin kung bakit nila kasama si Russel nung mga panahong nakita ko sila sa ospital pero parang hindi yata akma sa eksena na isingit ko pa iyon. At saka, ano pa nga bang paki-alam ko. Kapag nalaman ko ba ang totoo, may mababago ba? Ganun pa rin naman. Mas maigi pang wala na akong alam.

Pero minsan kahit hindi mo tanungin, kahit 'di mo alamin, sadyang lalapit sa'yo ang katotohanan upang ipamukha sa'yo ang kailangan mo malaman.

"Luis, ito pa ang isa pang nakakaloka..."

"huh...?"

"Si Papa Russel at ang Kuya ko..."

"Bakit?"

Kinabahan ako. Ito na yata ang sagot sa mga katanungang ilang linggo ko na ring hinahanapan ng kasagutan.

"Alam ni Russel na HIV Postive si kuya noon pa..."

"Huh? Paano? teka? Bakit ganun?"

"Diba nga nag-masters sa Dubai si Kuya Andrei? Tapos dun nag-aral si Russel diba? Nasa iisang dorm lang sila dun...iisang school lang din ang pinasukan nila. Si kuya pala yung nagtakbo kay Russel sa ospital nung may mga suicide chorva ang lolo mo..."

Parang sumakay sa time machine ang utak ko. Muling nag-flash back ang gunita ko sa unang araw na nagkita kami ni Russel. Ang kapansin-pansing peklat sa kanyang pulso.

"Sa Dubai pa lang nagpa-check-up na daw si Kuya..."

Akala ko masasagot na ang lahat ng gumugulo sa isip ko. Ngunit parang napalitan pa ng mas malaking tanong. Bakit kailangan ilihim ni Russel na close pala sila?

"Ngayon mo lang ba nalaman 'to Jhen?"

"Actually noon pa... nabanggit na siya sa'kin ni Russel... Ayaw daw pasabi sakin ni kuya kasi nga nasa closet ang lola mo..."

Kaya pala nung birthday ni Jhen habang naglalaro kami ng truth or consequence. Kaya pala parang may something.

“Jhen, diba dumating na kuya mo? Bakit wala siya?” singit na tanong ni russel.

“Haaay nako, alam mo naman yun… masakit daw ang ulo…”

“Aah oo nga daw…” mabilis na pagsang-ayon ni Russel sabay ngisi.

Wala namang alam si Jhen sa kaganapan sa pagitan namin ni Russel at Andrei. Wala rin namang idea si Russel na binubuska ako ng kapatid ni Jhen. Siguro nga kaya hindi ko alam kasi meron din silang bagay na hindi alam.

Humiga sa balikat ko si Jhen. Mukhang napagod siya sa mga pasabog niya. Pinagpatuloy kong pinanuod ang mga nag-kikislapang bituin sa kalangitan.

Sabi nga sa napanuod kong pelikula, kapag nakakakita tayo ng isang kumikislap na tala. Yung pinakamalayong star ay unti-unting mawawala. Habang ang liwanag ay gumagawa ng ilang milyong light year travel sa kalawakan, yung bituin na yun ay mamamatay at mawawalan din ng kislap. Kapag wala nang liwanag, dun mo mas lalong ma-aappreciate ang ganda. Parang kapag nawala na yung taong mahalaga sa'tin saka lang natin malalaman kung gaano ito ka-importante.
Kung gaano sila kahalaga.

Kaya bago pa man sila mawala, siguraduhin mong na-appreciate mo sila. Napahalagahan ng sobra. O napasalamatan man lang.

Iniwan ko si Jhen na nakahiga sa bubong. Mukhang kailangan niya rin munang mag-nilay-nilay sa mga bagay na nagaganap sa buhay nilang mag-kuya.

Bumaba ako mula sa roof top. Tinungo ko ang garahe kung saan nakaupo sina nanay at tatay. Tulad ng dati, hindi sila kumikibo. Patuloy sa pagbabasa ng diyaryo si tatay samantalang si nanay naman ay busy sa paglilista ng mga nabili sa kanyang mga paninda.

"nay? tay?" bungad ko sa kanila.

Hindi sila natinag. Mukhang nagbingi-bingihan. Ngunt hindi ako sumuko, bagkus niyakap ko silang dalawa ng mahigpit. Alam kong masyadong makapangyarihan ang yakap.

"Mahal na mahal ko po kayo... Patawad po... Bati naman na tayo oh... "

Biglang binitawan ni nanay ang kanyang listahan. Itinupi naman ni tatay ang binabasa niyang diyaryo. Sabay silang yumakap sa akin ng walang humpay.

"Sorry nay, tay..."

"Anak, tanggap ka namin kung ano ka pa..." iyan ang inusal ni tatay na nagpalakas ng kalooban ko.

"Anak, wag ka lang masyadong mag-bo-boyfriend ah?" banat naman ni nanay na wala na naman sa hulog. Hindi ko lang masabi sa kanya na: "Opo hindi na ako mangangarap magka-boyfriend kasi lagi na lang ako nasasaktan..."

Gumaan bigla ang pakiramdam ko. Lahat ng bagahe parang nawala. Masayang pamilya. Tulad ng mga napapanuod natin sa mga serye sa TV na lumalayo ang kamera sa isang pamilyang magkakayakap at lumuluha dulot ng saya, iyon ang naging ending.

Ito na siguro ang simula. Simula ng bagong LUIS. Walang halong pait. Walang tinatago. Walang galit.

Hindi naman ako magbabago. Naisip ko lang na dapat may mga bagay akong mas pina-prioritize bago ang mga bagay na hindi naman masyado kahalagan.

Naisip ko, bakit ka magpapakabaliw sa isang taong hindi ka naman kayang gawing parte ng buhay niya? There are more than 100 reasons why, pero kung gusto mo talaga kahit walang rason susugal ka.

Another lesson learned. Matuto na tayo. Payuhan mo sarili mo.

ITUTULOY

Guys, malapit nang matapos ang ASD2... Nawa'y makapag-bigay kayo ng sarili ninyong pananaw sa kwento. Salamat sa patuloy na pag-babasa. -PK

Read more...

Have you ever felt the same? (CHAPTER 14: “MAZE”)

(AKO SI DESTINY 2)
Have you ever felt the same?

By: PAULKIAN

http://paulkian.blogspot.com/

Binuksan ang mga pinto At bintana nang ito ay magkusa Na matunton ang kanyang paglaya. Ngunit nalito at walang- Direksyong lumipad- Lipad sa pagnanais na makalabas - INTENSYON, Reuel Molina Aguila (Oct 21, '09)

CHAPTER 14: “MAZE”

Hindi ko alam kung saan ako pupunta. Hindi ko rin alam ang direksyon na patutunguan ko. Basta ang alam ko magulo ang buhay ko ngayon. Sabi nga nila ang buhay daw ay maihahalintulad sa isang maze. Isa itong kumplikadong sanga-sangang daan na kung saan kailangan mong hanapin ang tamang ruta palabas. Minsan may mga twist. Minsan naman isang tingin mo lang alam na ang daan papuntang dulo. Ngunit kapag nagkamali ka maaari kang makulong sa dead-end at wala kang choice kundi bumalik mula sa simula.

Anong gagawin ko? Kailangan ko bang bumalik sa puno't-dulo ng lahat? From the start? Kailangan ko bang lumingon? Back to zero?

Humahangos at buti-butil ang pawis kong kinatok ang pintuan. Ito ang kanyang tahanan. Gulat na gulat siya na ako ang nasilayan niya sa labas ng kanilang munting garahe. Nabanaag ko sa kanya ang pagaalala. Siguro nasilayan niya kasi sa akin ang pinaghalong lungkot, takot, at pangamba. Totoo, nangangamba ako. Nagaalala ako sa mga susunod na mangyayari. Sa mga susunod na kaganapan sa buhay ko.

"kailangan kita, tulungan mo ako..." pagmamakaawa ko sa kanya.

Dali-dali siyang lumabas ng bahay. Kahit nakatapis lang siya ng tuwalya at mukhang hindi pa natatapos maligo, pinagb uksan niya ako ng gate. Hindi ko napigilan ang aking sarili. Niyakap ko siya ng mahigpit. Hinagkan na parang wala nang bukas. Dinama ang basa niyang katawan. Walang anu-ano'y hinatak niya ako papasok sa loob. At doon ko sinimulan ang kuwento.

Hinayaan niya lang akong magtangis. Bawat patak ng luha ko'y sinalo niya sa pamamagitan ng kanyang kaliwang palad. Hindi niya alintana ang sabon na namuo na sa kanyang buhok. Pinakinggan niya ako. Inunawa. Dinamayan.

Pagkatapos ng mahabang kuwento, tinawanan niya ako. Hindi daw bagay sa akin ang tume-teleserye. Natawa din ako sa term na ginamit niya: "tume-teleserye" , parang nahiya akong bigla sa kanya.

Bigla siyang tumayo upang kumuha ng shorts. At sinimulan niya ang kanyang mga litanya:

"Dapat matuto tayong magmahal na walang hinihiling na kapalit. That way, magkakakulay ang mundo. Kasi minsa n we're expecting for something na gawin din sa'tin ng gusto, partner, kaibigan, o ng pamilya natin. Kung ibinili ka, dapat ba bilhan mo rin siya? Sabi nga nila ang isang sutil na anak ay mauuntog din sa hindi pagsunod sa payo ng magulang kapag napaso na siya sa lahat ng mga ginagawa niya at wala siyang magagawa kundi bumalik sa nanay at tatay niya at mahalin sila ng tapat. Darating ang time na maiisip nila 'yun, dadating 'yung panahon na mauunawaan nila.. kung hindi man baka hindi pa sa ngayon."

Malalim. Makahulugan. At makabuluhan. Hitting two birds in one stone ang mga payo ni Jerome. Sapul na sapol. Mapa-Russel man o mapa-pamilya. Isa lang ang tinutumbok.

Hindi ako nagkamali ng pinuntahan. Alam kong matutulungan ako ni Jerome. Siya lang ang kauna-unahang taong pumasok sa isip ko nang tuluyan akong kumawala sa bahay. Alam kong mauunawaan niya ang pinagdaraanan ko. Buong lugod niya akong pinatuloy na tahanan nila. Ipina-cancel niya pa nga ang lakad niya para ang makinig sa akin.

"Salamat Jero..."

"Ano ka ba... Wala 'yun... kaibigan mo ako. Alam mo 'yan."

Niyakap ko ulit siya ng mahigpit. Sinuklian naman niya ako ng mas mahigpit pang yakap. Ramdam ko ang katapatan ni Jerome. Puro simpatiya, walang halong kaplastikan.

"Salamat sa pakikinig... Maswerte magiging lover mo sa'yo..."

"Ngek! Kung sino man 'yung mokong na 'yun sana dumating na siya kasi naiinip na ako." tugon niya habang natatawa.

"Wag mong hintayin, wag mong hanapin. Bigla na lang bubulaga 'yun sa'yo. Kakatok sa pintuan mo. Papaligayahin ka."

"Katulad ng pagkatok sa pintuan ko kanina?" banat ni Jerome

"Loko-loko! basta dadating din 'yun..."

"Asa pa ako, manlilimos na lang ako ng pag-ibig. haha!"

"Shonga! pinagpapaguran ang tapat na pagmamahal, pero hindi ka nagmahal para manlimos.. kundi para mahalin din at pahalagahan. Oha! Sige na nga alis na ako... Dadaan muna ako kay Jhen sa ospital..."

"Ingatan mo sarili mo ha... 'di pa katapusan ng mundo. Baka isang araw paparating na siya. Tapos nasira na buhay mo, paano na 'yung taong 'yun diba? Malay mo bukas-makalawa makasalubong mo siya, tapos hindi mo napansin kasi lumulutang ang isip mo sa kawalan dahil may iniisip kang iba. O kaya makasakay mo siya sa jeep, tumabi na pala siya sa'yo at tnitingnan ka na niya pero dedma ka parin kasi nga iba ang laman niyan. Basta marami pang pwedeng maging bahagi ng buhay mo... Nandito ako. Nandiyan ang pamilya mo. Kaya bumalik ka sa kanila pagkatapos mo kina Jhen ah..."

May kung anong hatid na pag-asa ang mga salita ni Jerome.

"at 'wag ka magalala, hindi ka nila magagawang itakwil Luis..." pahabol ni Jerome habang papalabas ako ng bahay niya.

Sana nga ganun lang kadali lutasin ang lahat. Sana isang kumpas lang maging maayos na ang lahat.



Hindi ako dumiretso sa ospital na pinag-dudutihan ni Jennifer. Naiba ang plano kong bigla. May isa akong taong dapat puntahan.

Bumaba ako sa Memorial Park. Isang sakay lang ang layo nun sa bahay nila Jerome. Kakaibang ambiance na naman ang sumalubong sa akin. Tulad ng dati. Tahimik pero hindi nakakatakot. Nakakabingi ang katahimikan ngunit sadyang musika ang huni ng mga ibong nagliliparan sa paligid.

Bakit ako nandito? Hindi ko alam kung bakit. Ganun ba talaga? Kailangan ko ba talagang bumalik dito upang hanapin an g nawawalang sarili?

Nilakad ko ang kahabaan ng memorial. Tanaw ko ang kalayuan ng puntod ni Lance. Sa tabi nun may isang lalaki na paalis. Mapormang hindi katangkarang lalake. Hindi naman kalabuan ang mata ko kaya napansin ko siya. Bago pa man ako makarating sa kinatitirikang lapida ni Lance, nakaalis na siya palabas ng sementeryo. Nakakapagtaka. Iniwanan niya ng bulaklak ang puntod ng ama ni Lance. Halos magkatabi lang kasi ang labi nilang mag-ama kaya napansin ko ang namumukod-tanging mga orchids.

"Baka siguro kamag-anak nila..." bulong ko sa aking sarili.

At bago pa may sumagot na "Oo, kamag-anak namin 'yun" sumalampak na ako sa damuhan. Hinipan ko ang lapida ni Lance upang magliparan ang mga natuyong dahong tumatakip sa kanyang pangalan. Sabay hugot n isang malalim na buntong-hininga.

"Lance..."

Kinilabutan ako sa inusal kong pangalan. Ngunit hindi katulad sa mga horror na pelikula. Walang nagpakitang kaluluwa. Hindi umihip ang ulap ng malamig na hangin. Patuloy parin ang mga ibon sa pag-kanta. Positibo lahat ng aking nakikita.

Hindi ko siya kinausap. Mas pinili kong respetuhin ang nananatiling katahimikan sa buong paligid. Ayaw kong basagin ang sandali. Siguro, alam ko sa sarili ko na kasalanan ko rin. Siguro nga hindi nagkulang ng paalala si Lance. Paalala sa pamamagitan ng mga panaginip.

“Luis ‘wag mo na ako hintayin, makakaabala lang ako sa’yo…”

“Ano ka ba naman? Kahit kailan hindi ka naging sagabal sa’kin, kaya sige na aantayin kita dito okey?”

“Luis? Please??? Wag na.”

Nagbalik-tanaw na naman sa akin ang nakaraan. Ang nakalipas na kung saan umaasa akong may "pag-asa" ako sa kanya. Ilang taon ang lumipas. Nag-iba ang ikot ng mga buhay namin. Ayoko na sabihin ulit ang mga 'yan kay Russel o sa mga susunod pang mga taong magiging parte ng buhay ko.

Nagpaalam ako kay Lance ng may ngiti sa aking mga labi. Hindi ko hinayaang may isang luhang pumatak mula sa namamaga ko pang mga mata.

"Hinding-hindi na ako iiyak..." Determinado. Iyan ang pangako ko sa sarili ko.

Sinimulan kong bumiyahe papunta sa ospital. Kailangan kong tumawa kasama si Jhen. Tulad ng dati wala akong balak magkwento sa kanya ng mga kaganapan sa pagitan namin ni Russel. Hindi na siguro niya dapat malaman. Tama nang kay Jerome ko binuhos lahat ng emosyon. Si Jhen ang tamang nilalang para sa pagpapayo patungkol sa mga isyung pampamilya. Family-oriented din si Curacha. Hindi lang halata pero mahal na mahal niya ang pamilya niya.

Tiyak masosorpresa 'yun kasi sa kauna-unahang pagkakataon susunduin ko siya mula sa trabaho. Matagal na niyang hinihiling 'yun sa akin.

Bumaba ako sa tinda han na halos katapat lang ospital. Hindi nagre-reply ang gaga sa mga text ko. Tinatawagan ko , out of coverage naman. Siguro wala ng battery ang telepono niya.

Pinagnilayan ko ang mga payo ni Jhen sa akin...

“Alam mo Luis, ang pagbubukas ng lata gamit ang can opener ay parang love lang… kung first time mo at wala kang alam, malaki ang chances na masugatan ka. Pero kapag alam mo na kung paano, kahit nakapikit ka kayang-kaya mo na…”

Naalala ko ang unang pagkakataong mahulog ng todo-todo ang loob ko kay Lance. Sabi ko nga, first time ko pa naman main-love tapos masasaktan pa ako. Ngayon, muli akong nasugatan. Kailan ba ako matututo sa mga katangahang ganito?

"...kung hindi man lumambot ang mga puso nila at matanggap ang tunay mong pagkatao, darating ang time na matatanggap din nila yun… basta palamigin lang...."

Halos pareho lang ang sinabi noon ni Jhen sa akin sa mga binaggit ni Jerome kanina. Parang continuation lang ng season 1. Para ngang nagusap ang dalawa. At dahil season 2 na daw, kailangan ko na magisip-isip. Ito daw ang twist.

Naiinip na ako. Kinse minutos na akong nakatambay sa tindahan. Hindi parin lumalabas ang kaibigan kong nurse. Hindi ko na yata siya naabutan. Siguro maaga siyang lumabas at hindi kami nagpang-abot. Nag-set na ako ng utak ko na uuwi akong lugami parin. At mukhang sasarilinin ko ang problema.

Napagdesisyunan ko nang umalis na lang at dalhin mag-isa ang bigat sa aking loob. Ngunit saktong pagtayo ko lumabas si Jennifer mula sa exit ng ospital. Nagmamadali. Pupuntahan ko na sana siya upang salbungin ngunit napatigil ako sa aking kinatatayuan. Napigilan ako nang makita kong palabas din mula sa ospital ang kapaitid niyang si Andrei. Mula sa sulok ng tindahan, ako'y nagkubli.

Pinanuod ko si Andrei habang niyayakap niya ng mahigpit ang kanyang nakakabatang kapatid. Masyado silang malayo kaya hindi ko mapansin kung ano bang eksena ang mayroon. Ngunit alam ko. Hindi ako nagkakamali, umiiyak silang pareho.

Hinayaan ko na lang silang dalawa. Napagdesisyunan kong 'wag na lang magpakita. Ayoko nang dagdagan pa ang problema ni Jhen. At ayoko ring mag-krus muli ang landas namin ni Andrei. Kung ano man 'yun, siguro mas mabuting hindi na lang ako makialam. At hindi ko na siguro pa dapat malaman.

Pero minsan kahit hindi ka interesadong alamin ang katotohanan, pilit ipapamukha sa'yo ang dapat mo malaman.

Biglang lumabas sa ospital si Russel. Pagbitaw ni Jhen mula sa pagkakayakap sa kanyang kuya Andrei, sinalubong naman ni Russel ng yapos ang nagtatangis na lalaki. Si Russel at si Andrei. Nagyakapan. Huli!

Naguluhan akong bigla. Close sila? Ang sa akin lang, bakit hindi ko alam? Kailan pa?

Parang paglalaro ng isang nakakalitong maze. Tulad ng pag-resolba sa isang puzzle o kaya ng panghuhula sa mga riddles. Maaari kang humingi ng tulong sa iba. Maaari kang humingi ng hint sa mga bugtong na pinapahulaan sa'yo. Ngunit sa bandang huli, ikaw pa'rin ang magiisip ng solusyon. Ikaw pa rin ang gagawa ng hakbang upang malutas ang mga suliranin na dinadala mo. Hawak mo ang buhay at ang tadhana mo. Ikaw si DESTINY. Ngunit kapag ang pira-pirasong puzzle ay nabuo, at kapag ang dulo ng maze ay narating mo, at kapag nasagot mo na ang magkaka-tonong bugtong, alam kong mapapakamot ka na lang ng ulo.

ITUTULOY

NEXT CHAPTER 15: "NEUVOJA"

Read more...

Have you ever felt the same? (CHAPTER 2: "QUANTUM")

(AKO SI DESTINY 2)
Have you ever felt the same?
By: paulkian


“Rudeness is the weak man’s imitation of strength.” -Eric Hoffer


CHAPTER 2: “QUANTUM”

Kung puwede ko lang hilingin sa Ama na pabangunin lahat ng patay na nakahimlay sa memorial , siguro kanina ko pa ginawa maiwasan lang ang paghaharap namin ni Russel. Si Russel na kinamumuhian ko ng sobra-sobra. Siguro para sa iba masyado akong nagoover-react. Pero ito naman talaga ang nararamdaman ko kaya ayaw kong magpanggap. Ayaw kong lokohin ang bumubulwak kong emosyon. Kaya nais ko itong paupawin na parang lawa. Lunurin ang dapat lunurin! Sa banding huli, alam ko aahunin ko ang aking sarili. At siya naman ay malulugmok sa pagkakalunod sa sarili kong nararamdaman.

“Russel, siya nga pala si Papa Luis…” introduce sa’kin ni Jhen sa kanya.




Iniabot ng karibal ko ang kanyang kaliwang kamay upang makipag-shakehands. Napansin ko ang peklat sa bandang pulso niya. Masyadong malaki iyon kaya naman agaw-pansin talaga ang naghilom na sugat. Kinamayan ni Russel ang hangin. Napahiya lang ang gago sa akin nang hindi ko abutin ang nakabuka niyang kamay. Eh sa hindi ko siya feel eh! Ano bang magagawa niya?

Bagkus, humarap ako kay Jerome at siya ang kinamayan ko at kinamusta.

“Jero? Long time, no see ha? Kamusta ka na? tumaba ka yata?”

“Oo nga eh, hiyang kasi eh…” sagot naman niya na parang naiilang sa ginawa kong pambabastos kay Russel.

Ang mga sumunod na eksena? Nahati ang grupo sa dalawa. Sina Jhen at Russel ang naguusap malapit sa puntod ni Lance. Habang kami naman ni Jerome ang magkaagapay sa lilim ng puno. Pinagmamasdan ko sila mula sa malayo. Pinapakiramdaman ang bawat moment. Ang mga moment na sa kauna-unahang pagkakataon nakita niya ang himlayan ng nasira niyang kasintahan. Niyakap ni Jennifer ang nagtatangis at naulilang binata. Kontradiksyon na naman ang namayani sa bitter kong kalooban: “kahit ilang baldeng luha ang ibuhos mo diyan sa puntod niya, hindi na siya babangon para yakapin ka…” Iyan ang ibinulong ko sa aking sarili. Pagkatapos nun, isang matinding irap ang aking pinakawalan at itinuon ko ang aking atensyon kay Jero.
“Oh bakit ganyan ang mukha mo?” tanong niya sa’kin.

“Huh? Mukha ko?”

“Oo kaya, ang gwapo-gwapo mo nakabusangot ang mukha mo diyan… nabubuwisit ka parin sa kanya noh?”

Hindi ako nakakibo, nginitian ko lang si Jerome sa mga sinabi niya. Si Jero ang madalas kong kabalitaktakan noong panahon ng pagluluksa kaya naman may puhunan na kaming closeness sa isa’t-isa. Actually hindi naman mahirap pakisamahan si Jerome. Friendly din kasi ito at kalog. Sa mga unang yugto ng kwentuhan namin, nakagaanan ko kaagad siya ng loob. Magaan ang loob ko sa kanya kahit sa unang pagkikita pa lang namin. Kaya naman mabilis niya nakuha ang pagtitiwala ko. Sa kanya ko shinare lahat-lahat ng mga hinagpis ko at mga tinatagong sama ng loob. Naramdaman ko ‘yun at nakikita ko sa mga ngiti ng kanyang mga mata.


Hindi na kami nagtagal sa sementeryo. Nagsimula na kasi sabayan ni haring araw ang init na dulot ng nakatirik na kandila sa lapida ni Lawrence. Bukod dun, nagsimula na ring humikab si Jhen. Ang hikab na naging daan upang lisanin namin ang lugar ng kapayapaan.

“Oh pano gays? I mean “guys” pala, kailangan ko na ring humimlay sa banig! Siya nga pala Russel, hanggang kailan ka magbabakasyon galore ditei?” tanong ni Jhen.

“I don’t know… baka 2 months? Hindi ko alam eh, depende sa’kin kung gaano ko katagal nais mag-stay dito.”

“O siya sige, text-text na lang tayo… malapit na rin kasi ang birthday ni akez… invited lahat ng nasa kalawakan!!!”

Parang ipu-ipong tumawid ng kalsada si Curacha. Segundo lang din ang pagitan at nakasakay na siya ng jeep. Naiwan kaming tatlong nakatayo sa kabilang way ng kalsada. Nagsilbing Great Wall of China si Jerome upang hindi magumpugan ang dalawang bato. Nakipagsabayan muli kami sa katahimikan mula sa loob ng memorial. Nakakabingi. Nagpapakiramdaman. Nabasag ang iniingatang katahimikan nang bumusina ang paparating na van na sinakyan nila kanina.

“Sabay ka na sa’min…” winika ni Russel.

“Oo nga naman bro.” dagdag pa ni Jerome habang hinahatak na ako papasok ng van.

“Wag na, may pupuntahan pa kasi ako.”

Hindi na nila ako pinilit. Nahalata siguro nila sa mukha ko na ayaw kong sumakay sa sasakyan nila. Ayaw kong sakyan ang isang bagay na alam ko pagsisishan ko sa bandang huli. Sa pagharurot ng kulay navy blue na van, naiwan akong magisa. Mas maigi na ‘yung ganito. At muling bumalik ang naudlot na katahimikan.


Para kaming teatro kanina. Suot ang mga kanya-kanyang maskara. Iba’t-ibang emosyon ang sumimoy sa nagmistulang entabladong sementeryo. Pilit na nilabanan ang kaba at hinawi ang lungkot ng kurtina. Ang mga ilaw na repleksyon ng nakaraan ya pilit na sumalamin sa tinatago kong muhi. Ang bawat alingawngaw sa kalawakan ng entablado ang bumalanse sa nagbabaik-loob kong karibal. Lahat sa isang magandang palabas. Lahat puro pag-akto. Mga artista sa sariling dula. Dula-dulaang nakakasuya sa’kin. . Samantalang para sa isa, ito ang pagkakataon ng simpatya.

Pinawi ng paparating na jeep ang katahimikan. Sumenyas ang drayber na may isa pang bakante sa loob ng sasakyan. Sumakay ako sa loob at muling tinungo ang SM dasma. Para sa’kin, paraiso ang mall na iyon. Paraiso iyon para sa mga mapag-isang nilalang na tulad ko.

Sinalubong ko ang lamig ng air curtain. Sumalubong din sa akin si kuya guard. Kapkap dito, kapkap doon. Wala naman siya nakapkap kaya nagtuloy-tuloy na ako sa loob ng mall.

Sinunod ko ang dikta ng aking mga paa. Hinila ako pababa sa unang palapag ng pamilihan. Hindi masyado karamihan ang mga tao sa SM. Tama lang ang dami ng katao nung mga oras na iyon. Dinala ako ng aking paa sa food court kung saan ako naupo panandalian. Pinagmasdan ko ang mga taong nagiikot sa paligid. Pamilya, magkaibigan, mag-boyfriend, at meron din namang mga “solo flight” na katulad ko. Lahat sila mabilis na tinatahak ang nais nilang patunguan sa loob o labas ng boutique o maging sa itaas o baba man ng mall. Nakakainggit sila. Halatang alam na alam nila ang kanilang patutunguan. Sadyang alam nila sa sarili nila kung saan sila pupunta. Samantalang ako? Heto, hindi alam kung saan babaybay. Walang patutunguan. Parang walang mapupuntahan.

Bigla akong nakaramdam ng tawag ng kalikasan. Kaya naman bago pa sumabog ang pantog ko, kumaripas na ako ng lakad papunta sa pinakamalapit na CR sa food court. Namili ako sa mga nakahilerang urinal sa loob at dininig ang tawag ng kalikasan.

Isang maskuladong lalaki, na malamang nasa late 20’s, ang lumapit sa katabing urinal upang umihi. Mas mataas siya sa’kin ng kaunti at halatang adik sa pag-gygym. Nginitian niya ako at kinindatan na waring may nais pakahulugan noong mga sandaling iyon. Natawa ako sa inasal niyang kabaklaan kaya naman nagmamadali akong umalis sa aking kinatatayuan at lumipat sa lababo para makapaghugas ng kamay. Mula sa repleksyon ng salamin, kitang-kita ko ang ginagawa niyang pang-aakit sa’kin. Nilaru-laro niya ang kanyang tinatagong sandata at pilit na iwinawagayway sa hangin. Biglang bumilis ang tibok ng aking puso. Nakaamoy ako ng kaba at takot sa paligid ng comfort room. “Sana may pumasok…” inusal kong dasal. At hindi nga ako nagkamali, sa puntong isinara ko ang gripo sa lababo pumasok ang dalawang lalaki na nagsilbing tagapagligtas sa nagbabadyang temptasyon. Ito na rin ang aking naging hudyat upang umeskapo sa isang makamundong eksena. Eksenang pansamantalang nagpainit sa malamig na ambiance ng mall.

May mga ganun pala kahayok maibsan lamang ang libog sa katawan. Walang pinipiling lugar. Matao man o hindi. Publiko man o pribado. Basta’t may pagkakataong ilabas ang nais ilabas, aagos ito sa kawalan at magpapakalat ng init sa kalooban. First time ko maka-encounter ng ganoon sa buong buhay ko. Totoo pala ang mga nababasa ko sa mga blogs patungkol sa mga “tripper” na nagpapamalas ng masidhing temptasyon sa mga CR sa ibang malls. Basta pala may pagkakataon hindi nila sinasayang. Balewala sa kanila ang nagaabang na panganib na mahili o mahawa ng kung anong sakit mula sa taong ‘di naman nila kilala.

Simula nung nakilala ko ang sarili ko at lumabas si “Luis” at ang kanyang tunay na pagkatao, ipinangako ko na gagawin ko lang iyon sa taong malaki ang puwang ditto sa puso ko. Nakakatawa diba? Parang Maria Clara ang drama ko. Masyadong kumbensyunal sa isang bisexual na tulad ko. Pero puwera biro, ganun talaga ang nais ko. kaya naman puwede na akong ehemplo ng kabirhenan. Ang sagwa mang pakinggan pero ‘yun ang totoo. Masarap gawin ang sex sa taong mahal na mahal mo dahil alam mo at ramdam mo rin na hindi init ang dahilan kung bakit mo gagawin iyon.

Naalala ko tuloy ang isang nakakaintrigang interogasyon ni Jhen dati:

“Oi! eto answerable by yes or no, may nangyari na ba sa inyo ni Lance?”

Wala ang sagot ko. Siyempre, sa tulad ni Jhen na masyadong intrigera hindi niya ako pinaniwalaan. Showbiz daw ako masyado. Alangan namang magsinungaling ako at sabihin ko na; “Oo nag-sex kami once, twice, thrice…” eh wala naman talagang nangyaring lumagpas pa sa inaakala niya. At kung meron nga kung saka-sakali, hindi na dapat ikwento pa. Kahit nga sigurong may pagkakataon kaming gawin yun dati, hindi ako nag-atim na magnakaw ng sandali. Dahil masakit para sa’kin na gawin niya iyon dahil nalilibugan siya at hindi dahil may nararamdaman siyang pagmamahal sa’kin.


Sa pamamagitan ng escalator tinungo ko ang ikatlong palapag. Sa pagkakataong ito alam ko na ang patutunguan ko. Gusto ko maglaro ng Time Crisis kaya naman sa Quantum ang bagsak ko. Matagal na rin kasi akong hindi nakapaglalaro ng arcades kaya naman muli kong babalikan ang pagkabata at bibili ng token upang malibang ko naman ang aking sarili.

Hindi naman karamihan ang tao sa loob kaya mas masarap namnamin ang paglalaro sa Quantum. May mga grupo ng mga koreano ang nagkalat sa iba’t-ibang palaruan. Marami rin ang mga estudyante ng La Salle Dasma. Palibhasa ang SM ang pinakamalapit na mall sa pamantasan nila bukod sa Robinson’s Palapala, kaya naman normal na sa paligid ng nasabing mall ang mga naka-unipormeng mga lasalista.

Hawak ang baril, muli kong binuhos ang sama ng aking loob sa mga kalaban. Inasinta ko ang bawat pagkakataong mauubos ko ang mga bandido. Sinimulan na ang giyera sa Time Crisis. Halos kabisado ko na ang daanan at ang bawat galaw ng mga makakaengkwentro ko sa kadahilanang ito ang pinaka-paborito kong arcade. Ramdam ko ang isang lalaking nanood sa likod at pinagmamasdan ang bawat galaw ko. Lalo akong ginanahan maglaro dahil may isa pala akong audience sa likod. Sa bawat pagpadyak ko upang magkaroon ng pagkakataong umilag at maikasa ang baril, ganun din naman ako kagigil na kalabitin gatilyo ng joystick. Halos nasa kalagitnaan na ako ng laban at walang takot kong sinuong ang panganib. Habang tumatagal ang laro, lalong humihirap at nagiging kumplikado. Parang ang buhay natin. Habang tumatanda tayo, pahirap ng pahirap din ang giyerang sinusuong natin. Kapag napagod ka sa pakikipaglaban, patay ka. Kapag sumuko ka at itinaas mo ang puting bandera, talo ka. Presence of mind daw ang kailangan upang manalo sa laban. At iyan ang nakalimutan ko sa pagkakataong ito.

Isa. Dalawa. Tatlo. Tatlong bala ang pumatay sa akin at nagpagame-over sa larong aking sinimulan.

“Shet!” tanging nasambit ko habng binababa ko ang sandata.

Lumapit ang isang manonood mula sa aking likod. Namumukaan ko siya. Siya ang maskuladong lalaki kanina sa CR. Nginitian niya ako ng makahulugan at muling kinindatan.

Muli akong natawa sa ikinilos niya kaya naman muli akong dumukot ng token upang maipagpatuloy ang naudlot na laro.

“Ang galing mo maglaro ha? Sa kama din ba magaling ka makipaglaro?” bulong sa’kin ng lalaki.

Hindi ko nagustuhan ang tabas ng dila niya. Kaya naman hindi siya karapat-dapat bigyan ng atensyon. At saka, sino ba siya? Close na ba kami por que nakita ko ang alaga niya kanina? Muli kong pinairal ang pagiging suplado at muling itinuon ang aking mukha sa harap ng monitor.

Ngunit sadyang makulit at mapangahas ang malibog na gago. Mas dumikit pa siya sa aking likod at sinimulang ikiskis ang crotch ng kanyang pantalon. Dahan-dahan niyang idinadampi ang kung ano mang nais niyang idikit sa’kin. Kaya naman nilingon ko na ang lalaking makulit.

Sa paglingon ko sa kanya binitawan niya ang isang paanyaya:

“Bro? sex tayo?”

Bigla akong nakaramdam ng init mula sa kaibututran ng aking damdamin. Hindi siya init ng kalibugan. Hindi siya init ng pagnanasa o pagnanais na makatikim ng katawan. Init siya dulot ng inis at galit. Nakakapikon!

Nginitian ko muna siya habang binababa ang hawak kong laruang baril sabay sambit ng:

“Fuck you! Asshole!”

Nagulat ang pobreng malibog kaya parang walang nangyari siyang tumalikod at naglakad papalayo mula sa kinatatayuan ko. At ako naman ay muling pinagpatuloy ang level 2 ng Time Crisis.

Hindi pa nagiinit ang level 2 muling lumapit ang lalaki at hindi pa nakuntento ay inakbayan pa ako. At ito na rin ang ikalawang level ng aming paghaharap.

“Ang kulit mo rin noh?” sigaw ko sa kanya

“Oh easy ka lang… ang init naman ng ulo mo?”

Nagulat ako pagharap ko sa kanya. Ang lalaking malaswa na kanina lang ay minura-mura ko ay hindi pala nagbalik. Si Russel pala ang umakbay sa’kin. Si Russel pala, badtrip!

“Ah ikaw pala yan… akala ko…”

“Akala mo?”

“Ah wala…”

Muli akong humarap sa Time Crisis. Pinakawalan ko ang kaunting ngiti mula sa aking labi. Nakakahiya, si Russel pala.

“Ikaw talaga, hindi mo man lang sinabi na dito rin pala ang punta mo eh ‘di sana sumabay kana sa van…”

“Eh ano bang pakialam mo sa pupuntahan ko? Wala kang pake!”

“Ano bang problema?” pagtatakang tanong ni Russel.

“Problema? Ikaw ang problema ko!”

“Ba’t ba ang init ng dugo mo sa’kin? Ano bang nagawa kong kasalanan sa’yo?"

“Kasalanan? Sa’kin wala, pero kay Lance alam ko malaki!”

“Ayun, lumabas din… tungkol pala kay Lance itong dramang ito…”

Ilang segundo akong natahimik sa sinabi niya.

“Hindi ito basta drama lang Russel, hindi mo alam ang mga pinagdaanan ko…”

“Hindi mo rin alam ang mga pinagdaanan ko Luis…”

“Ah talaga lang ha?”

“Move on Luis, tahimik na si Lance… masaya na siya kung nasaan man siya naroroon ngayon… at kung ano man ang ipinagpuputok ng butsi mo, malamang hindi siya natutuwa ngayon…”

Oo alam ko hindi siya matutuwa. Kung nabubuhay man siya ngayon at nakikita niya tayong nagkakasagutan alam ko mas kakampihan ka niya kasi ikaw ang bf at ako ang panggulo, ako ang kotrabida. Oo sige na mababaw na ako kung sa mababaw. Tipong isang maliit na bagay na masyado kong pinalalaki. Pero sabi nga nila, hindi mo mauunawaan ang mga bagay kung wala ka sa posisyon nung nakakadanas ng sakit at hapdi. Subukan niyong lumugar sa posisyon ko. If you were in my shoes, malamang mauunawaan mo rin ako.

Lumisan si Russel sa loob ng Quantum. Muli akong naiwan mag-isa. Pagharap ko sa Time Crisis, game over na pala ako.

ITUTULOY

NEXT
CHAPTER 3: “PINK”

Read more...